HOME               OVER ONS               LANDEN MET FOTO’S & VERHALEN               LINKS               CONTACTHOME.htmlOVER_ONS.htmlLANDEN.htmlCONTACT.htmlshapeimage_1_link_0shapeimage_1_link_1shapeimage_1_link_2shapeimage_1_link_3
 

AUSTRALIË 2005



11 januari 2005.


We werden iets vroeger wakker omdat het een beetje koud was en de slaapzakken hadden we al ingepakt. De auto gepakt en naar het vliegveld gereden. Best wel grappig, een oude auto meegekregen en deze gewoon op de straat geparkeerd bij het vliegveld met de sleutels er gewoon in. Volgens Dean is dat daar geen probleem.


Enkele uurtjes later arriveerde we in het zeer zonnige en warme Australië: SYDNEY.


Op het vliegveld zoeken naar een gasthuis. Er was erg veel volgeboekt maar we kwamen terecht bij Jolly Swagman in de King Cross buurt. Dit is echt de backpackers buurt. Veel cafeetjes en  restaurantjes, maar ook bekend om zijn sex, drugs & rock en roll (home sweet home, Red Light District). Maar we moeten zeggen dat we daar totaal geen last van hebben en dat het eigenlijk bijna niet opvalt, a.e.t. een kippetje op de straat met een iets te kort rokje en granaten die bijna afgaan. Ze zitten hier niet achter de ramen met rode lampjes.


De spullen in de kamer gezet en even de stad verkend. We lagen vroeg op bed want al met al was het toch wel een lange dag.




12 januari 2005.


Eerst even naar de King Cross auto markt gelopen. Dit is een plaats waar backpackers hun auto's kunnen verkopen. Er was één redelijke bus maar na even nagedacht te hebben of het wat voor ons was, was deze helaas (achteraf) al verkocht. Het bleek een hele goede auto te zijn na dat hij gecheckt was. Er staat overigens niet zoveel omdat het een drukke tijd is.


'S middags zijn we op de Sydney Harbour Bridge geweest. Het verbind de twee delen van de stad. De brug was klaar in 1932 en koste 20 miljoen dollar. We zijn niet boven op de bogen van de brug geweest want dat kost een vermogen en je mag je eigen fotocamera niet eens meenemen. Zij maken wel foto's welke je voor veel geld dan kunt bestellen. Maar op de brug waar de auto's rijden sta je ook ver boven de stad, ook hier is het uitzicht echt fantastisch. Je kunt mooi de Sydney Opera House zien en de haven.


Vervolgens naar het Opera House waar je lekker omheen kon lopen, hier was een zeewindje dus dat was wel lekker met die warmte. Het is echt een stukje kunst op zich. In 1959 won de architect Jorn Utzon met dit ontwerp. De planning was om hem te bouwen voor 7 miljoen dollar. Hij was uiteindelijk klaar in 1973 voor een bedrag van 102 miljoen dollar!


Vervolgens nog de stad door waar heel veel mooie oude gebouwen staan tussen de nieuwe hoogbouw. Even boodschappen gedaan om vervolgen 's avonds naar de Mrs. Macquaries Point. Dit is een pier waar je vooral in het donker mooi de Opera House en de Harbour Bridge kunt zien. Echt schitterend die skyline in het donker.




13 januari 2005


Eerst even kijken bij de automarkt en helaas weer niks. We zagen wel een advertentie bij een internetcafé en hebben gebeld en afgesproken voor de volgende dag om de auto te bekijken.


We wilden naar het strand gaan maar hoorde van de automarkt op de Parramatta Road dus gingen we hierheen. Het was bloedje heet en ontzettend veel garages maar bijna geen camper te vinden. Snel met de bus terug naar de stad waar we door Chinatown zijn gelopen. In het Azië foodcenter lekker noodles gegeten en toen snel terug naar de kamer om lekker op bed te liggen.




14 januari 2005


Om 10 uur hebben we afgesproken met de verkopers van de camper. Het was een leuk busje welke er nog erg goed uitzag. Ze hadden alleen de papieren nog niet compleet want deze waren onderweg met de post. Dus verder konden we niet zo veel doen. Afwachten op de papieren dus. Waarschijnlijk zijn deze er maandag en dan kunnen we de auto laten keuren en controleren of de papieren in orde zijn. Dus blijven we nog twee nachten langer in Sydney.


We hebben kaarten gekocht om vrijdag naar de Austalian Open Tennis Tournament te gaan. Het is een zwerf kaart waarmee je bij alle banen kunt komen, alleen bij de arena kun je niet naar binnen hier moet je plaatsen reserveren. Het leuke is dat het toernooi dit jaar z'n 100-ste jubileum viert.


Verder lekker rustig aan gedaan want het was weer een stukje warmer dan gisteren.




15 januari 2005


Eerst even lekker uitgeslapen en koffie gedronken. Nog even wezen kijken bij de automarkt, maar ook nu was er niet veel bijgekomen. 's Middags hebben we lekker op het plein voor de deur zitten lezen.


Aan het eind van de middag hadden we afgesproken met Sandra Verlaat (voorheen uit Wervershoof). Zij woont nu in Australië voor haar werk. Toevallig was ze op dit moment voor het werk in Sydney, dus hadden we afgesproken elkaar te ontmoeten.


Na wat sms-jes en telefoon troffen we elkaar in de haven. Even wat bijkletsen en vervolgens zijn we met de ferry naar Manly gegaan. Dit is het uiterste puntje van de stad aan de zee. Hier is een breed strand en er zijn ontzettend veel mensen aan het surfen (natuurlijk, de volkssport van Australië).


In de winkelstraat hebben we wat zitten eten en 's avonds weer met de ferry terug. Het was erg mooi om in het donker door Sydney heen te varen, schitterende skyline en weer om het Opera House heen.


Nog geprobeerd in de stad koffie te drinken, echter waren alle koffie tentjes al dicht dus dat ging niet door. We zijn verder gelopen richting de hotels waar we verbleven en hebben vlak daarbij afscheid van elkaar genomen. Het was erg gezellig en waarschijnlijk dat we elkaar nog treffen bij hun thuis.




16 januari 2005


Lekker uitgeslapen en vandaag een dagje rustig aan. Geen plannen voor de dag, dus lekker wat lezen, beetje internetten en tennis kijken op tv. ’s Avonds filmpje kijken.




17 januari 2005


Rustig aan opgestaan. Helaas kregen we een telefoontje dat de papieren, van de auto die we wilden kopen, niet ontvangen waren met de post. Dus ging de koop nog niet door. We waren wel teleurgesteld want we hadden gehoopt vandaag te kunnen rijden.


We hadden besloten om te gaan kijken bij Wicked Campers, een verhuurbedrijf van campertjes voor de backpacker. Hier aangekomen werd er weinig tijd genomen om ons te informeren en er waren maar twee campertjes beschikbaar. Van de één sloten de deuren maar voor de helft en kon je zo naar binnen kijken en het andere campertje was nog veel ouder en helemaal uitgerookt. Niks voor ons dus.




Eenmaal thuisgekomen hebben we bij de receptie gevraagd of er niks beters was. Hij gaf ons een folder van een verhuurbedrijf op het vliegveld. Na deze bestudeerd te hebben kwamen we tot de conclusie dat deze auto’s nieuw, zeer luxe ingericht en niet veel duurder waren. We hebben besloten om hier maar te gaan huren. Het grote voordeel is wel, dat we de zekerheid hebben dat hij blijft rijden en in het ergste geval (pech) dat we kosteloos geholpen worden. En ook lekker is het dat het  een luxe camper is met alles er op en er aan. We hoeven ons nu geen zorgen te maken dat we de auto nog moeten verkopen. Het grootste nadeel is dat het veel geld kost en zullen nu ook korter gaan huren. Ons verblijf in Australië zal daarom dus niet zo lang gaan duren als we gepland hadden. Maar goed je moet toch wat.


’s Avonds hebben we de tassen weer ingepakt en nog even tv gekeken.




18 januari 2005


Vroeg op want om 9 uur moesten we uit de kamer. Beneden even ontbeten en toen volgepakt als een stel ezels zijn we met de metro naar het verhuurbedrijf gegaan. Het duurde even maar na een uur hadden we onze auto, gelukkig.


We zijn meteen vertrokken via het binnenland richting Melbourne. Het was behoorlijk warm, zo’n 40 gr. in de volle zon. Het landschap is dor (geel/bruin), kaal met af en toe een boom en een beetje water. De vlaktes reiken tot ver naar de horizon.


Onderweg even van de weg af om in Goulburn boodschappen te doen. Na ongeveer 300 km zijn we gestopt op een rustplaats. Hier hebben we overnacht onder het lawaai van ontzettend veel papagaaien.




19 januari 2005


We gaan verder door richting Melbourne. Het is ontzettend warm dus de ramen staan open om maar een beetje wind te vangen.


Onderweg even gestopt om te eten en koffie te drinken. In het plaatsje Holbrooks stond, voordat we binnen kwamen rijden, dat het een submarine plaats was. Wel raar, want er is in de wijde omgeving geen water te bekennen. Dus dachten we, ze hebben een zonnesteek.


Even later midden in het dorp werd alles duidelijk. Ze hadden hier een onderzeeër neergezet. Wel humor, dus even stoppen en foto nemen.


We rijden een stukje verder om op een rustplek weer te overnachten. En morgen verder naar Melbourne.


Helaas moet onze webmaster weer eens op vakantie. Hij gaat lekker skiën in Frankrijk. Veel plezier Rick. En Peet, veel plezier in de beautyfarm.




20 januari 2005


We werden gewekt door onweer en wat lichte regen, temperatuur was aangenaam. We vertrokken verder richting Melbourne. We hadden gehoord dat je in Melbourne tol moest betalen met een speciale pas. Ze scannen je kentekenplaat en het bedrag wordt dan van je pas afgeschreven. Maar wij wisten natuurlijk niet hoe je aan z’n pas moest komen dus reden we gewoon verder. Gelukkig kwamen we niet langs de scanner dus konden we, door de drukke stad, rustig naar de camping rijden.


Als eerste even lekker douchen, wassen (kleding) en koppie doen. In de stad gingen we naar de bazaar. Een soort Beverwijkse markt met ontzettend veel vis- en vleeswinkels. We haalden dus lekker wat vlees voor op de BBQ (lekker he, Rick).


’s Avonds spraken we twee Nederlandse stelletjes die al op het tennistoernooi waren geweest. We kregen dus alle informatie over hoe we er moesten komen enz..




21 januari 2005


Vroeg op want om 9 uur gingen we met z’n allen naar het Australian Open Tennistournament. We gingen een klein stukje van de camping naar het tramstation. Hier op de tram naar het centrum van de stad. Overstappen op de pendel naar het tennispark wat ook in het centrum ligt.


We stapten uit bij de Vodafone Arena. Hier gingen we ook als eerste naar binnen want wij als groundpass houders konden, als er ruimte was, ook naar binnen. En eenmaal binnen dan kreeg je ook een bewijs dat je weer terug kon komen. De groundpass die wij hadden was geldig voor het gehele park, behalve de Rod Laver Arena. We konden dus lekker rondlopen over het hele park.


Als eerste zaten we dus in de Vodafone Arena waar we Gaudio tegen Hrbaty zagen spelen. Tussendoor zijn we het park op gegaan. Op de buiten banen. Hier waren diverse mensen aan het trainen (Schneider), hebben we een paar oldies gezien (Pat Cash), Costa en Nadal waren aan het dubbelen en vele anderen.


Achteraf ging Martines trainen, ze was nog niet begonnen dus heb ik er even aangesproken. Ik vroeg een handtekening op m’n t-shirt en een foto en dat deed ze graag, dus dat was wel erg leuk (vond ik, Milco).


Verder gingen we naar de modeshow van ............ natuurlijk, Serena Williams. Wat een show als die de baan op komt. Laarzen tot haar knieën en een speelpakje aan (zie foto’s). Ook de hele familie was aanwezig, ook Venus. Helaas voor haar tegenstandster was Serena iets te gespierd. Dan meisje uit India werd helemaal weg gespeeld (jammer). Sjel vond het wel geweldig om dit te zien.


Als laatste speelde de zweed Johansson tegen de spanjaard Lopez. De partij was geen spectakel, het ging alleen maar om het serveren. Maar de aanhangers van de zweed zijn gek gekleed (net als Nederlanders) en erg uitbundig. In de derde set zijn we terug naar de camping gegaan want we hadden wel genoeg gezien. Achteraf bleek het een hele spannende vijfsetter te zijn (13-11, voor de zweed).


Het was echt een hele leuke dag die we zeker niet hadden mogen missen. Dus als je hier ooit in de buurt bent moet je er zeker heen gaan.




22 januari 2005


Vanuit Melbourne zijn we binnendoor (om niet over de tolwegen te rijden) naar Geelong gereden. Het was hier heel erg druk dus zijn we maar niet van de weg af gegaan.


Door naar Torquay, de stad van de surfers en hier begon de Great Ocean Road. We hebben hier boodschappen gedaan en koffie gedronken.


Vervolgens door Anglesca, het dorp met de  super stranden en de familie resorts. Hier zijn we het strand op gegaan waar jeugdwedstrijden werden gehouden met o.a. sprinten, zwemmen en surfen.


Door naar het volgende plaatsje. Aireys Inlet, een plaatsje met een commercieel groot strand en de vuurtoren “The White Lady”. Het was tijd om een plekje te vinden waar we konden overnachten. Op de kaart stonden drie rustplekken waar je mocht overnachten, alleen waren deze plekken niet te vinden.


In Lorne (toeristische badplaats) was markt. Hier zijn we even gestopt waarna we weer verder reden.


Onderweg moesten we snel stoppen want hier liep onze eerste echte wilde koala midden op de weg (de aussies vinden het geen beertjes). We zijn uit de auto gestapt om foto’s te nemen. Hij kwam erg dicht bij en dat vond Sjel wel erg spannend. Een stukje verder zaten de bomen vol met koala’s.


We vonden een leuk plekje langs het stand waar we overnachten. Natuurlijk lekker over het strand gewandeld, schelpen gezocht en even gekwebbeld met een aantal vissers.




23 januari 2005


Vroeg wakker dus op tijd op pad. We zijn doorgereden via Apollo Bay naar Port Campbell National Park. Hier zijn de 12 Apostels. Dit zijn rotsen die uitgesleten zijn door de stroming van de zee in de vorm van torens. Vanaf het vaste land kun je er 7 zien en alleen vanuit de lucht zie je ze allemaal.


Daarna naar de Loch and George / The Sensational Rock / The Arch en The London Bridge. Dit zijn allemaal rotsformaties die allen uitgesleten of gevormd zijn door de zee.


Verder gereden tot voorbij Warrambool richting Port Fairy waar we aan het strand staan om te overnachten.




24 januari 2005


We zijn vandaag naar het Grampians National Park gereden. De rit naar het begin van het park was erg saai en het was ook erg heet (34gr). We zijn eerst naar het dorp Hall Gap gereden om informatie over het park te halen. Het park is erg mooi en er zijn diverse campings tussen de bossen. Het dorpje valt ons een beetje tegen. De enige supermarkt die er is, is erg duur en gelukkig hebben we nog voorraad in onze bus.


Na de informatie te hebben gehad besluiten we eerst om te gaan lopen en daarna pas een camping te gaan zoeken. Eerst zweten en dan douchen.


We beginnen bij de Mac Kenzie Falls. Daar doen we twee wandelingen. In de brochure staat dat het een wandeling van 1½ uur is maar in werkelijkheid is het een ½ uur. We wandelen eerst naar een platform waar je een mooi uitzicht hebt op de waterval. Het is een mooie trapsgewijze waterval. Daarna lopen we naar de waterval toe eerst erop en dan naar beneden.


Toen we eenmaal weer boven waren hebben we eerst genoten van een lekker waterijsje.


Doorgereden naar de Balconies. Bij het carpark hadden we een geweldig uitzicht van km’s ver. Door de bossen gelopen naar het balkon. Op het balkon van de rotsen was het erg lekker. De rotsen waren warm maar de wind was heerlijk bij zo’n 34 graden.


Toen nog een korte wandeling gemaakt in de Grand Canyon vanaf het Wonderland carpark. Een wandeling over grote keien en rotsen.


Na deze dag waarbij het luie zweet er weer even uit is hebben we een camping gezocht met in de buurt een zwembad waar we eerst een duik in hebben genomen. Raar, er zit geen chloor in het water. Het smaakt naar zout water maar gelukkig niet zo zout als de zee.


Bij de receptie van de camping vertelde ze, dat als het iets koeler wordt, dan komen de kangaroo’s naar de camping om te eten. En jawel, we kwamen uit het zwembad en daar waren een aantal (bijna 20) etende kangarootjes. Erg leuk.


Op de camping belandt  naast twee Oostenrijkers die al voor 3 jaar onderweg waren en over 6 weken weer naar huis gaan. Zij hebben ruim 2½  jaar in USA en Zuid-Amerika gezeten.  Zij zijn er achter gekomen dat Oostenrijk toch wel hun land was om te blijven wonen. Lekker een avond gezellig gekletst en ervaringen uit gewisseld. Het werd weer eens erg laat.




25 januari 2005


Na eerst lekker een lang dutje te hebben gedaan, rustig hebben gegeten en gezeten hebben we de koers richting Melbourne gezet. Eerst nog boodschappen aangevuld in Ballarat.


Door de drukke stad van Melbourne waarbij we de tolweg wilde ontwijken, hebben we eindelijk bij Granbourne een rest / picnic area gevonden waar we ook hebben overnacht .




26 januari 2005


Belandt in Cowes op Phillips eiland. Een lekker toeristische dorpje waar we twee nachten op de camping blijven staan om even bij te komen van de lange reisuren. Maar ook om lekker te lezen, bij te e-mailen en natuurlijk te zwemmen in de zee waarna we lekker kunnen douchen.


Je kunt hier in Aussie bijna geen camping oplopen om even te gaan douchen. Je hebt overal een sleutel voor nodig. Jammer voor ons.


We zijn erachter gekomen dat het mailen hier niet zo makkelijk gaat. Ten eerste zijn de afstanden tussen de steden erg lang en in de dropjes is geen internetcafé of onwijs duur. Dit is ook zo met bellen. Vanuit de stad niet zo duur maar wel vanuit de dorpen.


Vandaag lekker rustig aan gedaan. De tijd genomen om gewoon even lekker te zitten en doen waar we zin in hadden. Lezen, luieren, rustig koffie drinken, etc. In de middag naar de zee gelopen om een duik te nemen. BBbbrrr, het water was nog best wel koud. Daarna lekker een duik in het zwembad en onder de douche.


De BBQ ging aan en we waren vroeg in de bus. Niet om naar bed te gaan maar het begon te waaien en er worden stenen(??) verwacht. Het dondert al aardig.




27 januari 2005


Lekker lui gedaan, dus niet vroeg uit bed. Vannacht viel het allemaal wel mee met het weer. Alleen een beetje regen gehad.


Na het ontbijtje lekker koffie gedaan, gelezen en een beetje in de schaduw gezeten. Het was tot de middag een beetje een half zonnetje dus het was wel goed te doen.


’s Middags even door het dorpje gelopen, ijsje gegeten en boodschappen gedaan. We hebben lekker ge-BBQ-t.




28 januari 2005


We zijn weer vertrokken van de camping. Als eerste gestopt in San Remo. Hier zouden ze pelikanen gaan voeren.


We hebben eerst even gewandeld want we waren wat aan de vroege kant. Rond half twaalf waren we bij het haventje en toen stonden er al wat meer mensen die dus ook kwamen kijken. Op een afstandje zaten de pelikanen al te wachten tot de vis te voorschijn kwam.


Plotseling zagen we wat golfjes op het water en wat bleek, er zwom een rog van ongeveer twee meter breed aan de waterkant en even later nog een iets kleinere. Ze kwamen dus ook op het voerritueel af. Wel leuk want zo hoefde wij niet te gaan duiken om roggen te bekijken.


De pelikanen kregen hun eten en ze kwamen helemaal op het strand om de vis op te halen. Veel vis gooide ze in de lucht en de pelikanen vingen deze in hun snavelzak makkelijk op.


Via Bairnsdale door gereden richting het Snowy River National Park. Hier zijn we in één van de eerste plaatsjes gestopt om te overnachten. Dat was in Buchan.




29 januari 2005


We waren op tijd uit bed want we stonden midden in de zon dus dat was wel erg warm. Eerst een stukje het park ingereden om vervolgens op een schaduw plekje te ontbijten.


We hadden voor een weg gekozen die door drie parken heen ging, t.w. Snowy River National Park, het Alpine Nat. Park en het Kosciuszko Nat. Park.


Op de kaart stond dat het wel een stukje gravel weg zou zijn, maar achteraf bleek dit wel 100km te zijn! Sommige waren erg slecht, smal en langs een diepe afgrond. Maar goed we hebben dit stukje getikt dus hebben we het overleefd.


Het park was erg mooi en zeer de moeite waard. Veel bergen en diverse soorten natuur (groen, bos en kale vlaktes). Wat grappig was om te zien, is dat er hele vlaktes verbrand waren. Zwarte boomstammen en rotsen, maar er groeide wel weer bladeren, mos en andere planten aan.


Eenmaal uit het park gekomen zijn we in Jindabyne gestopt om bij te komen en wat koffie te drinken. Daarna doorgereden naar Cooma om hier te overnachten op een rest-area. Hier spraken Nederlanders ons aan omdat we ontbijtkoek aan het eten waren, en zij wilde wel weer eens Nederlands spreken met anderen. Zij wonen hier al vanaf 1987 en vermaken zich heel erg goed in Aussie.




30 januari 2005


Na een nachtje op de parkeerplaats met nog drie andere campertjes zijn we rustig aan vertrokken voor een korte rit naar Canberra.


In Canberra hebben we als eerste het parlementshuis bezocht. Je kon (bijna) overal naar binnen om in alle ruimtes te kijken. Dit was de moeite waard en lekker fris. Vervolgens zijn we de stad in gegaan rondje gewandeld en een ijsje gegeten.


We zijn op de Black Mountain even bij de Telsta Tower geweest. Dit is een zendmast waar je boven kan eten en waar je van het uitzicht kunt genieten. Wij zijn niet naar boven geweest want we wilde even lekker in de schaduw een boekje lezen. Een stukje terug op de berg was een rest-area waar we zijn blijven staan.




31 januari 2005


Na een rustige nacht, op wat later bleek een mannen ontmoetingsplaats, hebben we lekker uit kunnen slapen. Het was namelijk bewolkt dus lekker koel in de camper.


We zijn naar het National Australian Museum gegaan. Dit is een museum over de historie van Australië. Ze omschrijven het zelf als het verhalenboek van Australië. Er is veel interactieve informatie wat het geheel erg leuk maakt. Wat erg mooi gedaan is, is bij het begin de presentatie van Australië.


Je zit in een kleine bioscoop welke via drie verschillende ruimtes ronddraait. Hier zie je een presentatie over de natie, mensen en het land.


Nog even snel de stad in om water bij te vullen en een boodschap te doen (RushHour). Terug naar het museum om tussen de bomen te parkeren en hier gebleven om te overnachten.




1 februari 2005


Voordat we gisteren gingen slapen ontdekte Milco nog twee Possums (ze staan op de foto) in een huisje in de boom. Omdat het donker werd kwamen deze beestjes naar buiten. Reuze nieuwsgierig want ze kwamen naar je toe. Snuffelden aan het fototoestel en zaten aan je benen en armen. Als je heel voorzichtig deed kon ze je aanraken. Ze waren heel zacht. In de morgen lieten ze zich niet meer zien. Het zijn echte nachtdiertjes.


Na de spullen weer hebben op geruimd zijn we richting de Blue Mountains Nationaal Park vertrokken. We hebben een weg gekozen door het binnenland omdat we anders dezelfde weg rijden en nu komen we direct aan de goede kant van de Blue Mountains binnen.


Dus via Yass, Boorowa, Cowra en Blayney gereden en uiteindelijk gestopt in Bathurst. In Blayney nog even naar een hele kleine bibliotheek geweest om de email te checken. Ze werkte hier nog gewoon met een modem en binnenkort gingen ze over op adsl. Het internet is overigens bij veel bibliotheken gratis maar je moet wel een afspraak maken voor een vaste tijd. Helaas is er niet altijd plaats en de bibliotheken gaan hier vroeg dicht.


Bathurst is het oudste binnenlandse dorp van Australië. Wij hadden dus een knus oud dorpje verwacht. Maar het begon met luxe villa’s en het had toch nog 30.000 inwoners. Niet knus en oud dus.

Overnacht op een rest-area bij sportvelden. Nog even een rugby training meegepikt. Op tijd de bus in want we hebben onze eerste harde regen- en onweersbui.




2 februari 2005


Redelijk op tijd gaan rijden richting de Blue Mountains. Eenmaal gearriveerd in het Nationale park kwamen we door leuke kleine en gezellige dorpjes. Gestopt bij Katoomba. Het drop dat je zeker moet  bezoeken. Je hebt hier namenlijk een mooi uitzicht op de “three sisters”. Dit is een rotsenformatie die door de aboriginals wordt gezien als een heilige plaats. We hebben hier natuurlijk genoten van het uitzicht op over het hele Nationale park en de gezusters. Kilometers ver bos, vallei-en met tussendoor rotsformaties.


Na een lekkere kop koffie even door het stadje heen. Dit viel echter zwaar tegen. Vergeleken met de andere dorpjes was hier weinig knus aan.


We zaten de dubben of we hier zouden overnachten maar de lucht werd vrij donker en er werd voor de komende twee dagen regen en onweersbuien voorspelt. Wij wisten het dus wel: doorrijden.


Een stuk doorgereden tot bijna in Sydney. Daar hadden we een perfecte camping gevonden. Namelijk de parkeerplaats van de McDrag (Donalds). We hebben hier lekker gekookt (ja, ja niet eens wat gehaald) en konden gewoon lekker blijven slapen. ’S middags nog wel een hevige onweersbui gehad. Maar daar hadden we voor de rest geen last van.


We hebben de route langs de kust even uitgestippeld. Wat ons al verteld was, tot Brisbane (eigenlijk tot Queensland) valt er weinig te beleven. Maar we moeten het toch doorkruisen.




3 februari 2005


Weer vroeg uit de veren want we zijn gewekt door werklui en mensen die erg vroeg trek hadden in een hamburger.


Vandaag eigenlijk verder gereden dan dat de bedoeling was. Stukje highway, stukje toeristische route. Wij wilden dus lekker aan het water overnachten maar helaas bij alle plekken, zelfs de rest-area’s stonden borden met: no camping. Dit op zich is niet zo erg, die ervaring hebben we. Maar daaronder stonden boetes van 200 dollars  vermeld en dit is even iets minder. De route die we reden was wisselend en mooi.


Onderweg nog gestopt bij de “tweelingstadjes”: Forster en Tuncurry. Daar zagen wij een aantal dolfijnen zwemmen en een groep pelikanen op de kant die aan het luieren waren. Erg leuk om te zien.


Overnachten op een rest-area vlak bij Taree. Morgen rijden we naar Port Macquarie waar we twee nachtjes willen blijven slapen. In ieder geval 1 nacht op de camping want er moet weer gewassen worden.  




4 februari 2005


Gereden naar Port Macquarie waar we lekker op tijd aankwamen. De camping was snel gevonden, mede omdat deze precies in de hoek tegen het centrum en het strand aan ligt.

Eerst even de grote wasbeurt gedaan (onszelf en de kleding). Even een broodje gehaald en koffie gedronken.


Na alles weer opgeruimd te hebben zijn we gelopen naar het Koala Hospital in het Macquarie National Reserve. Het was een stevige wandeling in de volle brandende zon (dan is alles lang en ver). Het hospital bestaat uit een aantal buiten hokken, zes intensive care units, een onderzoeksruimte en een informatie ruimte met winkeltje. Het hospital draait volledig op vrijwilligers en op inkomsten uit inzamelingsacties en donaties. Er is in heel Australië nog één ander hospital en die draait op regeringsgeld (dus dat is makkelijker).


Erg grappig, allemaal van die oudere dametjes die zich inzettend voor het welzijn van de koala.

Om 8.00 en 15.00 uur worden ze gevoerd en zijn ze goed te bewonderen van dichtbij. De bosjes waar ze achter schuilen worden weg gehaald en zijn ze te zien op oog hoogte.


De reden dat de koala’s daar terecht komen zijn divers. De belangrijkste reden is het kappen van de bossen voor aanleg van nieuwe wegen. Hierdoor worden ze verjaagd of worden ze gewoon inclusief boom omver gekapt (komen niet naar beneden). Omdat ze erg leven in hun eigen terratorium worden ze iets verderop niet geaccepteerd en word er via het hospital gekeken of ze zelfstandig in op ander plaats kunnen verder leven.


Er zijn ook pas geboren koala’s die van hun moeder af vallen. De ene valt gelukkig op een zachte onder grond maar andere komen er slechter van af. De moeder kijkt niet altijd om naar de ander omdat ze heel erg op zich zelf zijn. Ze leven altijd alleen.


Ook worden vele geboren met een geslachtsziekte, chlamydia. Of ze worden er blind van en hebben dan zo veel pijn dat ze beter kunnen inslapen of ze krijgen een natte rode kont. Dit kunnen ze daar dan behandelen en zullen ook beter worden. Als de koala’s geboren worden verblijven ze in het begin, tot 2½ kg, bij de vrijwilligers thuis. Daarna komen ze in het hospital en leren dan klimmen en voor zichzelf te zorgen. Bij 3½ kg worden ze als, het gaat, terug geplaatst in de natuur.


Ook worden er koala’s aangereden. Ze komen dan met vele breuken binnen en via operaties en revalidatie proberen ze ze weer te redden. Wij hebben ook al eerder meegemaakt dat er een koala midden op de weg liep. Wij zagen hem op tijd dus konden we stoppen en daarom stopte andere mensen ook. Maar er zijn mensen die niet opletten en dan is het te laat.


De ergste reden (vlgs. mij) zijn de bosbranden. Aangezien de beestjes zo ver mogelijk boven in een boom gaan zitten, kunnen ze dus niet op tijd vluchten voor het vuur dus kun je de rest wel raden. Bij de laatste brand kwamen 30 koala’s om het leven en werden er 32 met erge brandwonden binnen gebracht.

Er hingen foto’s van koala’s zoals ze binnen werden gebracht en hoe ze er na een tijd weer uitzagen. Echt erg, zo verbrand. Maar goed om te zien dat ze toch kunnen overleven dankzij de hulp!!


Wat ook leuk was om te horen, is dat er eens een nationale zanger op bezoek was geweest. Hij kreeg persoonlijk een rondleiding en ze kwamen bij de intensive care unit (ze hadden er toen nog maar 1). Op dat moment kwam er een oproep dus moesten ze met spoed een koala ophalen. De zanger werd daar alleen gelaten en moest dus wachten tot ze weer terug kwamen. In die tijd heeft hij er rondgekeken en begon te denken en te schrijven over een liedje voor de koala’s die daar zaten. Dat liedje is later uitgebracht en een hit geworden. De royalty’s heeft hij overgedragen aan het hospital en van die inkomsten hebben ze 5 nieuwe i.c. units kunnen bouwen!!


’S middags nog even gezwommen in het zwembad en daarna nog even naar het strand gelopen. Langs de kant zwommen diverse dolfijntjes en dat was leuk om te zien.




5 februari 2005


Een dagje relaxen. We zijn lekker in de buurt van de camping gebleven. ’S morgens lekker koffie en thee gedronken en wat zitten lezen.


’S middags zijn we lekker op het strand geweest. Eerst even wennen aan het koude water. Na een poosje in de zee was het water niet zo koud meer. Je bent zelf zo verhit door de warmte en de zon, dat alles erg koud lijkt. Maar eenmaal weer op temperatuur dan is de zee wel lekker.


Terug naar de camping om ons in het zwembad even af te spoelen en nog wat in de zon te zitten. Boodschap gedaan en ’s avonds weer lekker ge-bbq-t.




6 februari 2005


Vertrokken richting Coffs Harbour. Onderweg gestopt op een leuke rest-area om een kopje koffie te drinken. Het was hier erg druk met dagjes mensen die aan recreëren waren, dus wel gezellig.


Eenmaal in Coffs Harbour aangekomen, zijn we als eertse naar de cartoon-bunker gegaan. Dit was, zoals de naam al zegt, een bunker met grappige tekeningen van bekende Australiërs. Ook hingen hier strip tekeningen van mensen die er een cursus aan het volgen waren.

Best wel grappig. Maar als je het mist, mis je niet veel.


Vervolgens naar het strand gegaan, wat erg mooi was. Een stuk gelopen over de pier en vervolgens de camper in de schaduw gezet, en hebben hier lekker wat zitten lezen.


In het begin van de avond zijn we op zoek gegaan naar een slaapplaats. Dit valt hier niet mee want overal hangen bordjes “No Overnight” en “No Camping”.


Onderweg gestopt omdat we hééééél veel kangaroo’s zagen, dicht bij de weg. Hier zijn we een weg ingeslagen en hebben hier de kangaroo’s bekeken en zijn hier ook blijven slapen.




7 februari 2005


Heel vroeg wakker want we stonden in de volle zon. Als eerste zijn we zomaar een weg ingeslagen die toevallig uitkwam bij het strand. Hier hebben we de spullen weer opgeruimd en ontbeten.


Op advies van een Australisch stel welke ontmoet hadden in Nieuw-Zeeland (en die we maar 5 minuten gesproken hadden), zijn we naar het strand bij Mullaway gegaan (hier moet je zeker heen, en niet door vertellen want het is hier erg rustig). We hebben hier heerlijk gezwommen en lekker even gezeten.


In de middag zijn we doorgereden naar Grafton waar we uitgenodigd waren om langs te komen en te blijven bij de mensen die we ontmoet hadden. Reuze gezellig en later bleek dat Frank van oorsprong uit Nederland kwam en in 1950 naar Australië is verhuisd. Zijn ouders zagen toen geen toekomst meer in Nederland.


’S middags liet Annette ons de omgeving van Grafton zien en moesten we een band van de grasmachine ophalen. Eenmaal terug, werd ik (Milco) aan het werk gezet. De band monteren en de rest van het gras maaien.


Lekker genieten van eigen gebrouwen bier en een wijntje. En ’s avond een heerlijke typische Australische maaltijd.


Ze wonen hier erg mooi. Een groot stuk land, een huis dat uit twee delen bestaat en verder veel privacy. Erg veel dieren om het huis heen zoals papagaaien en hele kuddes kangaroo’s die hier door de tuin heen crossen, en daar kijken zij dus niet meer van op.




8 februari 2005


De wekker gezet want Annette en Frank gingen vroeg naar hun werk en we wilden ’s ochtends afscheid nemen. Daarna konden we alle tijd nemen die we wilden, dus hebben we alles even opgeruimd en bijgevuld.


Doorgereden naar Balina waar we wat info hebben gehaald en boodschappen gedaan. Iets verder in het dorp hebben we ontbeten aan het strand lekker onder de bomen in de schaduw.


Onderweg nog even gestopt bij Lenox Head, waar ze aan het delta vliegen waren. Er stond een lekker windje dus erg druk.


Door gereden naar Byron Bay waar we lekker aan het strand stonden. Hier hebben we lekker gezwommen en wat gewandeld, en later lekker onder de bomen wat hebben zitten lezen.

We spraken daar een Duitse jongen die ook lekker zat te lezen, en daar hebben we wat tips van gekregen. ’S avond hebben we met z’n drieën gegeten en zijn later het dorp ingereden om daar te slapen. Op de parkeerplaats stonden borden dat dat hier niet mogelijk was.




9 februari 2005


Dagje relaxen op dezelfde parkeerplaats aan het strand. S’ middags even rond gelopen in het dropje en verder wat zitten lezen.


Het slapen was wat lastig deze avond. Eerst met Berry een pilsje drinken bij een kroegje met live muziek. Dit ging dicht om 10 uur dus gingen we naar ons stekkie om te gaan slapen. Om 23.15 uur hoorde Milco een auto stopen. En ja hoor, politie. Eerst gingen ze naar Berry en daar bleven ze vrij lang staan. Daarna kwamen ze bij ons. We mochten niet op de straat slapen en moesten naar een camping gaan. Milco vroeg nog wat het probleem was. Nou bleek dat er gisteren nacht veel lawaai was. Dit klopt want wij waren er ook wakker van geworden. De mensen hadden nu de politie gebeld omdat er weer busjes stonden. Ze dachten dat wij de lawaai makers waren. Helaas het was echt vertrekken. Nu nog zonder boete. Zijn dus buiten de stad gaan staan en hebben proberen verder te slapen.   




10 februari 2005


Afscheid genomen van Berry en daarna richting Mount Warning gereden. Hadden dit gelezen op de site van Rob en Jacky en vonden dit wel een goede afwisseling om het luie zweet eruit te werken.


Eerst naar het visitors centrum om wat informatie. We moesten in ieder geval goede schoenen aan. Het had de vorige avond flink geregend dus er zouden veel bloedzuigers zitten. Het nationaal park was 15 km verder. Daar aangekomen eerst ontbeten, schoenen aan en zijn we vertrokken. Het was een stevige wandeling, kletsnat van het zweten op de heen weg. Vooral de laatste km was even doorzetten. (Vooral voor Sjellie) Het ergste kwam de laatste 200 meter. Grote stijlen rotsen met een ketting  waaraan je je omhoog kon trekken. Maar eindelijk na 2 uur toch nog boven gekomen. Het uitzicht was zeker de moeite waard. Helaas hadden we niet van elk balkon de vallei als uitzicht, er waren ook wolken. Het klimmen over de rotsen naar beneden was eigenlijk wel leuk. We dachten lekker rustig naar beneden maar we moesten hier toch ook een keer gedoopt worden. Ongeveer op de helft begon het te regenen. Niet zoals normaal maar echt een tropische regenbui. Soms deden de druppels gewoon zeer. Op de heen weg nat van de zweet, op de terug weg dus ook maar nu kletsnat van de regen, zelfs onze tenen zwommen in de schoenen.


Bij de auto aangekomen alles uitgetrokken en uitgewrongen. Droge kleren aan en wat gedronken. Doorgereden naar Tweed Head om op een rest-area te gaan koken. Dit kwam er geeneens van. Een bakje yoghurt gegeten en we dutten zo in tot de volgende morgen. We hadden een goede lange nachtslaapje na een lekker wandelingetje. 


We hopen dat alles goed opdroogt want alles was nat. Helaas ook de fotocamera’s.




11 februari 2005


We werden vroeg wakker. Het is immers een uur vroeger in Queensland. We leven nu 9 uur eerder dan in Nederland. De wagen opgeruimd en nog even de kleding in de zon op laten drogen. Een broodje gegeten en daarna vertrokken richting Surfers Paradise.


Helaas voor ons doet de fotocamera het nog steeds niet goed. We kijken het nog een dag aan.


Surfers Paradise. Een stad / dorp te vergelijken net Benidorm. Grote flats en grote hotels.  Lekker een kopje koffie gedaan bij het Crowne Plaza hotel. Krantje gelezen. In de krant gelezen dat er dit weekend wat festivals zijn in en om Brisbane.


We hebben een camping gevonden even buiten de stad. De was gedaan en koffie gedronken. De informatie en folders doorgenomen. Even later de was opgehangen en boodschappen gedaan. Even internetten en toen weer luieren op de camping.


’S avonds hebben we Owen en Marijke gesproken. Gezellig wat drinken met z’n allen in de bus. Het werd dus weer eens laat.




12 februari 2005


Op tijd op. Na het ontbijt de stad in met de openbare bus. Owen en Marijke reden ook mee. In de stad zijn we ieder een kant op gegaan. Wij zijn naar de Chinese wijk gegaan waar ze op dit moment het nieuwe jaar aan het vieren waren. We hebben muziek, dans, vechtkunst en de lion-dance gezien inclusief het vuurwerk om de draken te verjagen. 2005 is het jaar van de haan.

Nog even over de markt gelopen en via de stad weer terug naar de bus.


’S middags op de camping lekker wat zitten lezen en relaxen.




13 februari 2005


Na een onrustige nacht waren we erg vroeg wakker. Dat vanwege een bericht welke we kregen, uit Nederland, dat onze reisplannen zeer zeker zal veranderen. Hierover geven we verder nog even geen mededelingen, ook omdat het niet zeker is hoe de planning zal zijn


Omdat we hierover hebben zitten nadenken, zijn we vandaag op de camping gebleven. We hadden niet veel zin om iets te ondernemen. Morgen maar weer proberen.




14 februari 2005


Valentijnsdag. We begonnen met een lekker kopje thee. Na het ontbijt wassen, ons huis opruimen en het nodige bijvullen.


Helaas zullen de foto’s iets minder mooi zijn dan normaal, want de camera is helaas overleden.


Door de stad heen om het e.e.a. te regelen en daarna direct door naar het Lone Pine Koala Sanctuary. Alleen al het park was mooi.

In het park hebben we vele dieren gezien die in mooie ruimtes zaten. Er waren veel vogels, denk hieraan aan: papegaaien. Ook soorten die we nog niet gezien hadden en ook hele grote. Ze hadden een grond stuk land waar een show werd gegeven met honden die de schapen de goede richting uit stuurden.

Daarnaast was een groot grasveld waar je tussen de kangaroo’s kon lopen, zitten en aanraken. Hier hebben we direct 2 opdrachten vervuld. Het was erg leuk om deze beestje te aaien. Ze bleven rustig zitten en genoten van het gekriebel.

Verder waren er reptielen, bombats, zoetwater krokodillen, dingo’s, schildpadden en heel veel koala’s.

En het leukste was samen met koala “Gandalf” op de foto. We mochten hem zelf vast houden. Hij was erg zacht en kroop lekker tegen je aan. Ze zeiden dat deze dieren heel erg stonken maar daar hebben wij niets van gemerkt.


Tegen het einde van middag zijn we via de Glass House Mountains richting Beerwah gereden.

Op weg naar Australia Zoo. Home of The Crocodile Hunter. Steve Irwin, bekend van de tv.

Hier alvast even rond geneusd. We stonden lekker koffie te drinken op de parkeerplaats toen kwam de securety al langs om te vertellen dat we hier niet konden blijven overnachten. Hij gaf informatie voor een mooie andere plek waar je wel mocht staan.


Voor het eerst een echte backpackers maal gegeten. Of te wel een blikje opwarmen te weten ravioli. Het wordt vroeg naar bed want licht is hier niet te bekenen en we willen weer vroeg op voor de zoo waar we vast zullen genieten van een aantal shows.




15 februari 2005


We werden op tijd waker want hadden erg veel zin om naar de Australië Zoo te gaan. Eerst ontbeten en toen op weg naar Steve.


Om 11.00 uur begonnen er 4 shows dus eerst hebben we rondgelopen en bij andere hokken gekeken. Het is een ongelofelijke mooie dierentuin. Het staat vol met mooie palmen, andere bomen, hertzhoorns en ga zo maar door. De hokken van de dieren zijn erg groot, veel groen, echt een stukje natuur en goed verzorgt. Je boft maar als beestje dat je daar mag wonen. Veel personeel (400 man) die er netjes bij lopen en zorgen dat alles goed verloopt. (Ook voor de dieren)


We zagen weer diverse dieren. Nu ook de Tasmaanse duivel. Een beestje wat eerst 16 km rent voordat hij zijn eten naar binnen werkt. Ze waren dus als bezetene aan het joggen.


Om 11.00 uur naar het grote stadion. Een stadion waar 5000 mensen in kunnen. Eerst een slangen show, de tijgershow, de show met diverse vogels en als laatste de show met de zoutwater krokodil. Bij alle 4 werd er veel over het leven van deze dieren vertelt, wanneer deze beesten nu gevaarlijk zijn en er werden vormen van gehoorzaamheid gedaan. Als ze iets goed deden kregen ze een beloning. Het was erg goed georganiseerd en er is veel nagedacht over de veiligheid van de mensen. De hekken werden op en af gebouwd, snel en makkelijk.

Na afloop van de show eerst iets gaan eten en daarna verder het park in. Weer bij de kangaroo’s aangekomen. Nu ook weer foto’s genomen maar nu met de remi-stok. De kangaroo’s kwamen hier naar je toe lopen. Er waren twee albino (witte) kangaroo’s bij. Erg mooi.


Er was ook een tropisch rainforest gemaakt. Omringd door netten waardoor er een heleboel mooie vogels konden rondvliegen.  Erg mooi gedaan.


In de loop van de middag door gereden naar Gympie. Een oud goud stadje. We zouden doorrijden naar Rainbouw beach maar daar is het te laat voor. Nu half 7 en het wordt al donker.

Slapen bij de libary en gaan morgen verder.


Het was geslaagde en leuke dag.




16 februari 2005


6.30 uur wakker. We stonden in de zon en we lagen ook vroeg te pitten. Direct door gereden naar Rainbow Beach. Het is een plaatsje van helemaal niks maar het heeft wel mooie stranden waar je ook met een 4WD kunt rijden. We zijn even langs het strand gelopen en in het plaatsje langs de weg stond een klein stalletje met een bord “drink water”. We hebben onze tuinslang aangesloten en konden zo lekker even douchen. Heerlijk.


Doorgereden naar Tin Can Bay. Ook dit is een klein plaatsje met weinig winkeltjes. Ook hier zijn mooie stranden en ’s morgens vroeg kun je in het water gaan staan en komen de dolfijn naar je toe. Dit gaan we morgen vroeg even bekijken.


We zijn in het dorp langs de bowls club gegaan. Even kijken wat al die mannetjes daar staan te doen met dun ovale ballen. Ze waren bezig met een competitie dus het was lekker druk. Langs de baan kon je in de schaduw rustig zitten kijken. We kregen alle aandacht en ook veel uitleg over het spel. Best grappig maar niks voor ons. Ze hebben ook allemaal dikke buiken dus erg sportief is het niet.


We blijven staan op een kleine camping en gaan morgen verder.




17 februari 2005


Om 6 uur werden we weer eens wakker, maar nu van het geschreeuw van alle papagaaien. Gister avond waren ze ook al druk bezig om met z’n allen zo veel mogelijk geluid te produceren, en dat lukte aardig. Er zaten echt wel duizenden papagaaien verspreid over het hele dorp.


Om 7 uur gingen we naar de haven waar de dolfijnen naar het land zouden komen en kun je in het water gaan staan en dan eten ze uit je hand. We kregen een info van de verzorger die elke ochtend klaar stond met 3 kilo vis om ze te voeren. Dit is zo gekomen omdat ze in 1950 een dolfijn aantroffen die gewond was. Ze hebben hem (haar) toen opgevangen en verzorgd net zo lang dat ze het zelf weer kon redden. In die tijd is ze zo gewend geraakt aan de mensen dat ze elke ochtend terug keerde om daar te gaan eten. Ze dachten altijd dat het een mannetje was, maar 14 jaar geleden kwam ze met een kleine dolfijn aan zwemmen en dus moest het wel een vrouwtje zijn. Tot 3 jaar geleden kwamen ze altijd samen maar toen hadden ze een olie vervuiling in de haven, niet veel later is de moeder overleden en tot op dit moment komt alleen het mannetje nog eten halen.

Helaas was er erg veel bedrijvigheid in de haven. Ook waren ze de helling met hoge druk aan het schoon maken, dus helaas hebben we de dolfijn niet kunnen zien. Jammer.


Doorgereden naar Hervey Bay, een strandplaats van iets groter formaat. Van hieruit hebben we  voor morgen een dagtocht geboekt naar het grootste zandeiland van de wereld, Fraser Island.

Natuurlijk even over het strand gelopen, de zee ingesprongen en daarna een ijsje gegeten (er bestaat bijna geen dag meer zonder een ijsje).

Op de camping (Big4 - Fraser Lodge) even het zwembad in gedoken en lekker gegeten.




18 februari 2005


Vroeg op. Eerst brood halen. 6.00 uur. Ja, dat kan hier zo vroeg want de bakker gaat in dit dorp om 4.00 uur open. Eten, spullen pakken en naar de ingang van de camping voor de bus naar Fraser-eiland.


Fraser-eiland is het wereld grootste zandeiland. Van noord naar zuid is het 124 km lang en op zijn breedste punt is het 27 km. In 1971 is het een Nationaal park geworden en sinds 1992 staat het op de lijst van wereldserfgoed. Het hele eiland bestaat uit zand en alles wat er groeit, groeit uit het zand.

Het zand wordt gestabiliseerd door een systeem van wisselwerking tussen de bomen, planten en struiken, de zandduinen en het bewegen van het zand door windvlagen.

Op het eiland zijn meer dan 50 vers water meren. Deze ontstaan ook door het verplaatsen van het zand. Er ontstaat een dam. De PH van dit water is erg laag.

Het eiland heeft al verschillende namen gehad. De eerste naam was K’gari (eiland van het paradijs). De naam Fraser-eiland is al zijn vierde. Genoemd naar Kapitein James Fraser en zijn vrouw Eliza. 


De bus had een probleem, Eerst gingen de deuren niet meer dicht en daarna deed hij helemaal niets meer. Maar niets aan de hand er was een andere bus en deze bracht ons naar de haven.

Eerst met de boot. Sjel kreeg alweer de kriebels. Maar we zaten lekker buiten op het dek en bleven in de baai dus het viel reuze mee. We kwamen aan op Moon Point. We hadden een tip gekregen om ons al in de boot in te smeren vanwege de zandvliegen. En gelukkig hebben we niet gemerkt van deze kleine gnieperige beesten.


Van Moon Point reden we over een zanderige hobbel weg naar het Yidney Scrub Rainforest. Ondertussen vertelde de gids, tevens de chauffeur ons alles over het eiland en de diverse bomen en meer wat er op het eiland leeft. Bij het rianforest werden we even uit de bus gelaten en  konden we een stuk lopen. Het rainforest is het huis van vele 200 jaar oude Kauri bomen. Er was veel forest en gelukkig voor ons nu geen regen.


Daarna op weg naar de Happy Valley. Daar stond een buffet op ons te wachten om lekker  opgesmuld te worden. Dit was erg lekker. Veel salade en veel fruit.


Na ons buikje te hebben volgegeten ging de bus op weg naar de oostkust. Hier reden we enkele km over het strand. Je moet goed weten wat je hier doet tijdens het rijden omdat er gevaarlijke stukken tussen zitten. Helaas kan je hier niet zwemmen in de zee. Het heeft een gevaarlijke onderstroom en er zwemmen hongerige witte haaien die een mensenhapje wel erg lekker vinden. Helaas want het zag er prachtig uit om even een duik in te nemen. We reden door naar het punt van de Coloured Sands en de Pinnaceles. Door de sterke oosten wind wordt het zand in de duinen geblazen. Het zand bevat mineralen, metalen en klei. Het klei houdt het zand samen en de mineralen geven een verschillende kleur aan het zand.


Daarna reden we een stukje terug naar het SS Maheno schipwrak. Dit schip was gebouwd  in 1905 in Schotland. Tijdens de WO-1 werd het gebruikt als ziekenhuis. In 1935 was het verkocht aan Japan die het oude staalwerk zouden hergebruiken. Helaas was er tijdens een vervoeren naar Japan een cycloon en dreef het naar de oostkust van Fraser-eiland waar het op 9 juli 1935 aankwam. De overheid heeft er de laatste jaren veel geld aan verdiend. Ondanks dat het zo’n roestig wrak is gaf het een erg mooi effect daar aan de kust.


Daarna naar Eli Creek.Het langste vers water meer aan de oostkust. 6,5 km. We kregen hier de tijd om even te genieten van het water. Maar eigenlijk was zwemmen onmogelijk. Het water was op sommige stukken wel 30 cm diep. Het was ook koud. 19 – 20 graden. In de tussentijd zijn wij het warme water van de zee gewend.


Op de terug weg naar de boot nog even een tussenstop bij Lake Garawongera. Een meer met een lage PH waarde waardoor je een zachte huid krijgt. Tevens is het zand van het meer te gebruiken om je juwelen weer eens op te poetsen. Alles ziet er weer als nieuw uit. Dus na een thee, koffie en jus stop met een muffin was het tijd voor een duik.


Daarna naar de boot. Onderweg zagen we nog een dingo rond huppelen en kregen we een stukje geschiedenis over het eiland. Maar hiermee zullen we jullie niet belasten.


Met de boot en bus terug naar de camping.

Het was een erge leuke dag waarbij we aardig wat geleerd hebben.




19 februari 2005


Lekker proberen uit te slapen. Helaas de zon kwam weer vroeg om het hoekje kijken. We hebben besloten om hier nog een dagje te blijven staan en weer wat te gaan lezen over de volgende bestemmingen waar wij doorheen zullen gaan reizen.




20 februari 2005


Rustig aan alle spullen weer bij elkaar gepakt en ontbeten. Na het wasritueel zijn we verder gereden naar Bundaberg. Bij de info weer wat leesvoer gehaald en tickets geregeld voor de rum fabriek en de schildpadden.


Om 1 uur waren we gereed om de toer te doen bij de Bundaberg Rum Fabriek. De zeer bekende rum met de witte ijsbeer. Na een introductie film gingen we een rondje over het terrein. We mochten proeven en ruiken aan de stoffen zoals ze midden in het proces vorderden. Na afloop natuurlijk even het café in waar we 2 soorten rum konden proeven. Sommige waren wel lekker maar andere waren niet te drinken. Zal dus met smaak te maken hebben.


Hierna zijn we alvast naar het park van de schildpadden gereden. Hier hebben we lekker wat zitten lezen en later wat gegeten.


Om 7 uur was het donker en begon de uitleg over de schildpadden en hoe je ze ’s avonds kon gaan zien. Het park is beschermd gebied wat van 6 uur ’s avonds tot 6 uur ’s morgens is afgesloten. Je mag dan alleen onder begeleiding het strand op.

De bezoekers werden in 4 groepen verdeeld en wij zaten gelukkig in de eerste groep. Hierdoor konden wij dus als eerste het strand op, op het moment dat er een schildpad of nest gespot was. We konden naar ongeveer 45 minuten het strand op. Er was een grote schildpad gezien die eieren wilde gaan leggen op het strand. Wij snel die kant op maar helaas de schildpad vond de duin te hoog en keerde snel om weer de zee in.

Er was wel een nest met zeker 100 kleintjes uitgekomen, die net z’n allen snel de zee in wilde rennen. De kleintjes hielden ze nog even vast om onderzoek te doen, waarna ze na enige uitleg en een moment om foto’s te nemen werden los gelaten. We moesten in een rij richting de zee gaan staan en met onze zaklampen op de grond schijnen. De schildpadden denken dan de zon te zien en gaan daar graag op af. Zo komen ze allemaal uiteindelijk in de zee terecht. Zo zijn we 2 maal het stand opgegaan en stonden later tussen 2 nesten die uitkwamen. Erg leuk en om 11.30 weer bij de bus. Stukje naar het gereden waar we in het park zijn gaan slapen.




21 februari 2005


Helaas stonden we weer in de zon dus we zijn vroeg weg gereden. De zon wordt steeds warmer en de luchtvochtigheid neemt toe, het wordt steeds benauwder.

Er komen nu helaas een paar dagen aan van km’s maken. Er is niet veel te beleven tussen Bundaberg en Airlie Beach, dus kunnen flink door crossen.


Onderweg lekker de tijd genomen om te ontbijten en even later koffie te drinken.


In Rockhampton (de stieren stad) hebben we boodschappen gedaan en zijn we bij het verkeers kantoor van Queensland gestopt om info te krijgen over de rest-area’s waar je ook kunt overnachten. We kregen een duidelijke kaart van de streek met alle rest-area’s daarop.

We staan nu op een plek die niet op de kaart staat maar er staan ook geen borden. Hier blijven we dus.




22 februari 2005


We werden op tijd wakker. Eerst genieten van een kopje thee. Daarna de tuinslang aangesloten op een kraantje in de speeltuin en lekker gaan douchen. Even koud maar na een poosje is het water heerlijk. Stukje doorgereden en na een uur een ontbijtje genomen.


We zouden doorrijden tot Mackay.Hier even het stadje ingeweest en toen naar het noorden van de stad wat aan het strand ligt. Helaas niet echt een mooi deel van het strand. En waar de auto kon staan stond met grote letters niet overnachten. Doorgereden dus.


Iets grappigs. Sjel wilden naar het toilet. Dacht ga bij de invalide want die zijn vaak schoner. Ze deed de deksel omhoog en wat zat daar op de bril. Een grote fel groene kikker. Dat was even schrikken.


Na ongeveer 80 km kwamen we eindelijk een plek tegen voor de vrachtwagens. Hier een hollandse maaltijd gemaakt, aardappels, speciebonen en snitzel. We blijven hier slapen. Morgen dus een klein stukje rijden naar Airley beach waar we weer een paar nachtjes op een camping zullen gaan staan. 




23 februari 2005


Op tijd richting Airley beach gereden. Bij aankomst op de camping eerst rustig ontbeten, de was gedaan en een duik in het zwembad genomen. Een zeildag geboekt voor morgen naar de Whitesunday-eilanden. Daarbij gaan we op 2 verschillende plaatsen snorkelen. Misschien wilden Sjel gaan duiken maar we komen niet bij het reef in de beurt en snorkelen schijnt hier prachtig te zijn. Het is een grote catamaran, inclusief morning en afternoon tea, lunch en de benodigdheden voor het snorkelen. Natuurlijk ook de mooie stingerspakken voor de kwalen.


Daarna de nodige boodschappen gehaald en een vreselijke mooie didgeridoo aangeschaft. Hij wordt na ons eigen ontwerp beschilderd door een bekend schilder die toevallig deze week in Ailey Beach is om speciaal werk te maken (komt dus niet vaak voor dat je dit kunt laten doen). Hopelijk kan de schilder het waarderen wat we erop geschilderd willen hebben, anders hebben we pech. Als hij klaar is pakken ze hem goed in en sturen hem dan naar huis. Milco heeft even vluchtig wat aanwijzingen gehad over het bespelen van de didgeridoo en kan al een melodie spelen. Spannend, spannend.


We zullen redelijk op tijd ons slaapje gaan pakken want morgen gaat om 6 uur de wekker.




24 februari 2005


De wekker om 6 uur, broodje eten en om 7 uur in de bus naar de haven. Op de boot kregen we eerst enige uitleg over de boot, reddingsacties, het personeel, het snorkelen en duiken en het programma van de dag. Helaas hadden we de verkeerde dag gekozen want gisteren na inspectie bleek het zeil kapot te zijn en kon er niet gezeild worden. Jammer want daarvoor hadden we deze boot uitgekozen.


Na ongeveer 2 uur kwamen we op de eerste snorkelplaats aan. We hadden inmiddels al een stingerpak, flippers en een bril en snorkel. We werden met de boot (kleine) naar de plek gebracht en daar hebben we lekker rondgeneusd. We zagen vele gekleurde vissen en een mooie grote zeeschildpad. De kleur van het koraal van echter niet zo mooi.  Terug op de boot begrepen we van de duikers dat wij veel meer vis hadden gezien dan hun.


De lunch werd opgediend en ondertussen dobberden we verder naar het witte strand; “White Sundays-heaven”. Daar hadden we een uurtje de tijd  om te zwemmen, luieren en te wandelen.


We gingen weer een stukje terug om de mensen die nog een keer wilden snorkelen of duiken te water te laten. Daarna weer 2 uur varen richting de haven. In de tussentijd was er de gelegenheid om iets lekkers te drinken en we kregen een lekker hapje tussendoor.


Thuis op de camping, een duik in het zwembad, de douche en eten. We lagen op tijd in het bedje door de gezonde, lekkere zeelucht die de hele dag op ons bolletje had geschenen. Het was weer een leuke en geslaagde dag ondanks dat we het zeilen gemist hebben.




25 februari 2005


Weer eens een dagje rustig aan. Niet te veel in de zon want dat hebben we gisteren al genoeg gehad en zijn nu dus zo ........... als een garnaal.


Lekker wat zitten lezen en ’s middags even door het dorpje heen gelopen. Bij het strand hadden ze een zwembad gemaakt, dit ivm de kwallen die in de zee zwemmen. Nu kun je dus rustig in een privé stukje zee zwemmen, met zout water maar zonder enge beesten. Erg mooi gedaan.


Terug op de camping lekker gegeten en op tijd naar bed want morgen gaan we verder.




26 februari 2005


Op weg naar Townsville. We hoefden niet zo erg ver te rijden dus kwamen we redelijk op tijd aan op de boulevard met de naam: “the strand” en hadden de tijd om deze even te verkennen. Dit was 5 jaar geleden opgeknapt en zeker de moeite waard. Hier ook weer een zwembad gemaakt aan de rand van de zee tussen de rotsen en gevuld met zeewater. Wat ons al snel opviel waren de mooie douchen waar we nog veel gebruikt van zouden gaan maken.


Na een heerlijke duik en lekker wat zitten onder de palmbomen zijn we gaan koken. Om een uur of 9 naar een geschikte slaap plaats gaan zoeken met rekening houdend van dat het Zaterdagavond is. We vonden een mooie parkeerplaats aan de haven van de marine guards.




27 februari 2005  


Vroeg wakker maar dit was niet zo erg want de markt begint vroeg op zondag. Eerst een lekkere douche genomen midden op de boulevard. We hadden twee tips gekregen. De eerste was eigenlijk een markt van niets. Wat groente en fruit, een snackbar en voor de rest wat rommel kraampjes met tweede hans spulletjes. De tweede markt in het centrum was iets beter en gezelliger. Er werd gedanst door een dansschool met als thema: rock and roll. Maar eigenlijk hadden we het snel bekeken. 


De bus in een mooi schaduw plekje gezet en een beetje gelezen en een klein middag dutje gedaan  want we hadden beide niet zo goed geslapen. Je krijgt wel erg veel aanspraak als je zo in de bus zit met de deuren open.


In de loop van de avond weer ons plekje opgezocht wat ons goed beviel.




28 februari 2005  


Na ons normale ochtendprogramma zijn we naar het grote reefaquarium gegaan. Naast vele kleine aquariums zijn er twee hele grote waarbij ze het Barier Reef hebben nagebootst. Er waren gedurende de gehele dag tours waarbij je mee kon gaan. Er werd veel verteld en zo hadden we contact met een duiker in het grote aquarium met de haaien, de schildpad en de andere grote vissen. Hier eindelijk ook dodelijke kwal, de jellybox-fish kunnen bewonderen. Natuurlijk ook veel Nemo’s gezien. Maar zo kun je uren voor een bak zitten en naar de voorbij zwemmende vissen blijven kijken. Vooral de vissen met die mooie felle kleuren of met die aparte snuitjes.


In de loop van de middag nog even het stadje in voor de hoog nodige boodschappen en natuurlijk ons ijsje.  Na het eten ons plekje weer opgezocht. Het was nu erg druk maar we konden er evengoed prima overnachten.




1 maart 2005 


Eerst even naar de bibliotheek om een snelle mail check en daarna op weg naar de volgende badplaats: Mission Beach. Toen we uit de auto stapten merkte we direct dat de luchtvochtigheid weer hoger lag. Dit plaatsje moest net zoiets als Bayron Bay zijn maar het is wel een heel stuk kleiner.


We besluiten hier in ieder geval 2 nachten te blijven en gaan op een camping staan met een zwembad.




2 maart 2005 


Goede morgen, heerlijk geslapen in een wat koelere nacht. Het weer is gelukkig iets minder, dwz af en toe een wolkje voor de zon en zowaar ook een paar druppels water.


Lekker op de camping weer wat zitten lezen en met de buurtjes praten. Ook Nederlanders de omgeving van Alkmaar, die we al eerder zijn tegen gekomen in Hervey Bay en toevallig staan ze hier dus weer naast ons. Gezellig.


Langs het strand een stukje gelopen. Het strand was niet zo mooi als wat we eerder al hebben gezien. Veel rommel op het strand en ook af en toe een kwal (niet ik hoor, maar een echte). Even kort mail bekijken en weer terug naar de camping.


’S avonds maar weer eens de bbq aan en hebben lekker gegeten.




3 maart 2005 


Rustig aan het gebruikelijke ochtend ritueel afgewerkt. De bus ingepakt en gevuld en weer opweg richting Townsville. In Cardwell lekker broodje gehaald en ontbeten aan het strand.


Cardwell was het eerste dorpje van de staat Queensland.


In Townsville aangekomen en als eerste op zoek naar een reserve tank voor de benzine. Deze kunnen we wel eens nodig hebben in de Outback waar we morgen gaan starten. Helaas zullen we het strand voorlopig niet meer zien en dus ook de douches mislopen.


Even bij de bieb geweest voor de mail en daarna lekker kebab gegeten.




4 maart 2005 


Daar gaan we, de outback in. Als eerste de auto en reserve tank vol gegooid. Daarna bij de supermarkt heel veel (blik)voedsel ingeslagen voor het geval we pech krijgen in de outback en een week stil komen te staan. Je weet maar nooit.


We gaan al die km’s rustig afleggen. Dit betekend dat we niet teveel per dag gaan rijden en genoeg tijd nemen om uit te rusten. In sommige plaatsjes is nog wel wat te beleven en daar blijven gewoon een dag extra staan.


Nu hebben we maar 150 km gereden en kwamen aan in Charter Towers, een klein knus dorpje nog geheel in de oude staat verkerend. Hier zijn ook nog een aantal winkeltje, waaronder de Woolworhts supermarkt. We hebben hier even rondgelopen en zijn in een parkje gaan staan, natuurlijk in de schaduw. Hier spraken we een stel Duitsers die net vanuit de outback kwamen. Van hun kregen we een aantal tips van waar we konden overnachten en waar zeker niet. Ook dingen die we moesten gaan zien, ook van dingen die ze zelf helaas gemist hebben. Ook gaven ze aan dat het erg warm zal zijn en dat je gek wordt van alle vliegen, dus we kunnen onze lol op.


Even later doorgereden naar een Shell Roadhouse. Hier komen alle truckers met hun Road Trains even langs om te rusten, tanken en wat te eten. Het mooie van deze plekken is, is dat er wc’s en douches zijn om je even op te frissen. Ook staan er wasmachines waar je de was kunt doen, altijd makkelijk want dan hoef je niet perse naar een camping toe. Hier hebben we geslapen.


De Road Trains zijn enorme lange vrachtwagens. De meeste hebben 3 trailers achter hun truck hangen en onderweg zagen we er zelfs een met 4!!

Als je ze tegen komt moet je zeker ruimte geven want ze gaan niet links of rechtsom maar alleen rechtuit. Dus als er één van achter komt dan kun je maar beter de berm induiken.




5 maart 2005 


Na enkele tientallen km’s zie je de omgeving veranderen. Het begint met de bomen. De bomen met groene bladeren veranderen in bomen met een beetje een wittig blad. Daar na worden de bomen steeds minder tot struiken. Op een gegeven moment ook weinig struiken en zie je alleen nog maar (dor) land. Kilometers ver kan je kijken. Eerst nog groen en daarna dor en geel / bruin. De rivieren en creeks liggen droog.


We zouden vandaag rijden tot Hughenden. Echt een klein dorp in de middel of No Where. We konden nog net nog bij de bakker naar binnen stappen voor een brood en voor de rest ging alles al dicht. En dit om 11.30 uur op Zaterdag en Zondag alles gesloten. Even in de bus wat gedronken en een krantje gelezen.


Rond 4 uur naar het Roadhouse gereden maar deze lag volledig in de zon dus zijn we nog een uurtje door gereden naar het volgende dorp, Richmond. Twee grote roadhouses in een heel klein dorp waar je eigenlijk niet mocht slapen. Bij de ene gekookt en nog gezwaaid naar de politie die regelmatig langs kwam rijden en toch bij de andere gaan slapen. Zonder probleem.




6 maart 2005


Eerst lekker een kopje thee en daarna op pad naar het volgende dorp om wat te eten.


Onze vrienden, de vliegen komen ook weer regelmatig op visite. Bah, als ze maar niet langs je hoofd gaan vliegen want dat is niet lekker. Onze nieuwe huisdieren zijn de sprinkhanen. Deze liggen met bosjes op de weg en tijdens het rijden hoor je ze ook regelmatig tegen de auto springen. En ze zijn groot. Bij de benzinepomp springen ze op je en zitten ze op de ramen. Elke keer als we stoppen poetsen we de voorkant van de auto dan ook even want al die lijken dat is geen vrij gezicht. 



Wat ons opviel is dat het een paar km voor Conclurry weer groen werd. Na dit dorpje kwamen er zelf groene heuvels met bomen en struiken. De vliegen werden ook weer iets minder. Lekker maar dit zal vast niet zo blijven.


In Mt.Isa een camping met zwembadje gezocht waar we 2 nachtjes zullen blijven.


Dit plaatsje staat bekend om z’n zilver, koper en zink winning. Met zilver staan ze in de top 3 van beste productie, en met de andere in de top 10.




7 maart 2005


Na het ontbijt naar de “School Of The Air” gelopen. Deze school is wel bijzonder en geheel anders dan de scholen die wij gewend zijn.

We kregen met z’n tweeën uitleg over het reilen en zeilen van de school. Deze heeft 5 studio’s. In deze studio’s heeft de docent contact met 5 van zijn leerlingen die op dat moment thuis aan het werk zijn. De kinderen komen dus niet naar school vanwege de grote afstand die zij dan moeten aflegen. De docent geeft 2 keer per dag een les. 2 Keer aan de helft van zijn groep en dit 2 a 3 keer per week. Dit gebeurd per telefoon en ze kunnen elkaar allemaal horen zodat ze ook op elkaar kunnen reageren.

De leerlingen krijgen 1 keer in de 3 weken hun werkpakketjes toegestuurd. Het gemaakte werk wordt ook weer naar school terug gestuurd. Deze wordt nagekeken door de docent en dan heeft deze telefonische contact met de ouders over het gemaakte werk.

Wij waren bij een lesje aanwezig. Dit waren leerlingen van 7 a 8 jaar oud. Ze reageerden erg enthousiast. Dit vinden wij niet zo raar want deze kinderen wonen zo afgelegen en dit is eindelijk een van de gelegenheden wanneer ze iemand anders dan hun eigen gezin / familie kunnen spreken.

De leerlingen komen 4 keer per jaar bij elkaar en dan op de plaats die voor hun het dichtsbij is.

De leerkracht gaat 4 keer per jaar op huisbezoek. Het kan zijn dat deze dan 5 uur moet rijden om bij het gezin te komen. Erg gezellig.

Het toer heeft ons een goede indruk gegeven van het werken op deze school. We denken dat de docent meer met organiseren te maken heeft en weinig aan het lesgeven is.   


Daarna op de camping een heerlijk bakkie koffie gedaan. Toen het dorp in gegaan en de nodige boodschappen gehaald. En ’s middags nog even het zwembad in.




8 maart 2005


Redelijk op tijd op, de spullen in gepakt en gaan rijden. Vandaag bijna 700 km voor de boeg. 700 Km met niets. Twee keer tanken onderweg. De eerste keer was een dorpje met misschien 10 huizen en het twee tankstation had alleen een restaurant. Dus echt een plek om te tanken omdat je anders de afstand niet kan overbruggen.


In Tennant Creek een camping opgezocht. Het was inmiddels al aan het einde van de middag. Eerst even gezeten, daarna gegeten en nog even bijgeklets met een Italiaans stel. We blijven hier morgen ook nog een dagje staan omdat we geen zin hebben om weer een stuk een rijden.




9 maart 2005


Voor het eerst weer eens lekker uitgeslapen en wel tot half 9. Rustig dagje, boodschap gedaan, lekker zwemmen en luieren op de camping.




10 maart 2005


Vandaag verder tot Devil’s Marbles. Eerst nog een kleine boodschap, dan naar het Mary An Dam. Is een meer met een dam waarin eenden en pelikanen zwemmen. We dachten hier lekker een paar uurtjes te zitten en misschien even een duikje te nemen. Maar helaas viel dit tegen. We signaleerden een paar eendjes en wel 2 pelikanen en het water zag er niet bijzonder schoon uit. Maar het windje was wel erg plesant.


Na een klein half uurtje doorgereden naar Devil’s Marbles. De Devil’s Marbles is een verzameling van gigantische ronde, granieten keien (rotsen), die balanceren op elkaar. De keien hebben soms een doorsnee van 3 a 8 meter groot. Door de erosie door de miljoen jaren heen zijn de meeste keien ei- vormig geworden. We komen hier begin van de middag aan en besluiten hier te blijven overnachten op een bush-camping. Er is echter geen water, alleen een toilet. Gratis: bijzonder veel vliegen.


Na een spelletje yahtzee, gaan we even kwebbelen bij de enige andere camper die aanwezig is. Het zijn een stelletje engelse (Gavin en Andrea). Zij zijn voor de tweede keer in Australië op vakantie. Zo blijven we lekker de hele dag door kletsen. Nog even naar de zonsondergang wezen kijken. Daarna een lekker bakkie sterke engelse thee. Naar de sterren kijken. En wat zie je hier veel vallende sterren. Met hele witte en zelfs rode strepen achter hun aan. Zo hebben we weer heel wat kunnen wensen. Helaas geen UFO’s, want daar staat deze buurt bekend om.


Naar bed met de wekker om 6 uur voor de zonsopgang.




11 maart 2005  


Na afloop van de zonsopgang een klein stukje doorgereden naar het UFO-tankstation. Je moet er echter heel voorzichtig rijden want er staat een bord dat het ook de landingsbaan voor de UFO’s is. Ja, de mensen hier geloven erin.


Ook aanwezig op dit station waren de foto’s met overstromingen. Niet voor te stellen, alle rivieren liggen droog. Maar in het jaar 2000 heeft het hier nog erg hoog gestaan. Niet  te geloven. Bijna de hele pompen stonden onder water. Er moet toch heel wat vallen om deze opp. onder water te krijgen.


Door naar Ti-Tree. Daar moet een goede, betaalbare kunst / art gallery zitten. Ja wat moeten we hier van zeggen. Niet bijzonder en zeker niet goedkoop.


Om een uur of 2 reden we dan Alice Springs binnen. Een leuk, gezellig dorpje hier midden in de oppervlakte van niets. We zitten trouwens tussen de bergen (heuvels) in. Een camping gezocht waar we een paar dagen zullen blijven staan voordat we verder rijden naar Ayers rock en Kings canyon.


Eindelijk weer eens wat Nederlanders op de camping om te teuten.




12 maart 2005


Alles rustig aan vandaag. Even naar het centrum bij de kunstgallery’s gekeken. En wel een paar leuke dingen gezien, maar nog niks gekocht. Wat boodschappen gedaan en later lekker op de camping gezeten en wat gezwommen. ‘S avonds weer lekker thee gedronken met Gavin en Andrea. Het is wel leuk dat je mensen een aantal keer tegen komt en zeker als het goed klikt. 




13 maart 2005


Zondag morgen op tijd op, want om half 9 is het pannenkoeken ontbijt wat georganiseerd was voor de camping gasten. Erg lekker en dat mochten we niet missen. Lekker wat zitten kletsen met de andere gasten en het buikje was weer vol.


’S middags zijn we met Jessica en Arjan naar het Dessert Park gegaan. Hier laten ze zien hoe het ecosysteem in centraal Australië te werk gaat. Ze presenteren de unieke flora en fauna en laat de traditionele relatie zien van de Aboriginals met het land.

Je loopt door 3 verschillende zones namelijk: het Woodland Habitat, de Sand Country Habitat en de Dessert Rivers Habitat. In deze zones worden verschillende presentaties gegeven. Zo zijn we bij een presentatie geweest over de dieren in de dessert. Waarom kunnen deze dieren hier leven. Ze hebben zich aangepast aan de omgeving. Vier belangrijke zaken hierbij zijn:

•Ze urineren niet, scheiden geen water uit maar niezen (afval) zout naar buiten,

•90% van hun energie die ze nodig hebben halen ze uit de zon en de warmte en 10 procent uit voedsel,

•hun lichaamstemperatuur past zich aan aan de buiten temperatuur,

•x

Daarna gingen we een groot reptielen huis in met de diverse dieren uit de woestijn. Dit was erg mooi. We hebben weer wat dieren gezien die we nog niet ontmoet hadden. Ook waren hier grote en kleine gevaarlijke slangen.

Daarna nog naar een vogel show geweest. Hier werd wat vertelt over het uiterlijk van deze beesten en over hun leeft gewoontes en de manier waarop ze naar jagen.


In de vroege avond lekker de BBQ aangestoken, wat gezeten en op tijd naar ons camperbedje.




14 maart 2005


Op tijd zijn we naar het hart van de Outback gereden, Uluru. Het was bijna 500 km en een hele saaie weg, dus niet veel te beleven. Onderweg even gestopt bij Mt Connor. Hier denken veel mensen dat ze Ayers Rock al zien maar helaas het is dus een andere berg.

Niet veel later aangekomen op de camping bij Ayers Rock en het is erg warm, 40 graden in de schaduw. De camping waar we staan is een heel resort met ook andere hotels, winkels en eetgelegenheden die hier voor de toeristen zijn gebouwd. Het wordt dan ook aardig uitgebuit. De prijzen zijn duur maar je moet wel want je kunt nergens anders heen. Hier kwamen we weer Gavin en Andrea tegen. Samen naar de zonsondergang geweest en de avond verder doorgebracht.




15 maart 2005


Om half 6 de wekker. We gaan met zijn 4-tjes naar de zonsopgang. Als we daar aan komen staan we versteld van de hoeveelheid mensen die er zijn. Hele bussen vol. Het is ook nog laag seizoen. We vragen ons af hoe het in het hoog seizoen zal zijn. Na de zonsondergang drinken we een kop thee en lopen we de Mala walk met een ranger die het één en andere verteld over de geschiedenis de gewoontes en ceremonies van de Aboriginals. De wandeling op zich is best wel leuk maar het verhaal van de gids valt wat tegen. Ze lijkt zich niet goed te hebben voorbereid en weet ook niet zo heel veel. 


Uluru. Ayeres Rock. De werelds grootste monoliet. 3,6 km lang en 348 m hoog. Een favoriet plaatje voor op de postkaarten van Australië. Er zijn drie verhalen over het ontstaan van de Rock. Hij is ontstaan uit de zee. De andere is dat hij zomaar uit de lucht is komen vallen en ook nog gedraaid is. De derde wist ze niet. Geleerden denken dat wij maar 1/3 van de Rock zien en dat 2/3 onder het zand ligt. De Rock veranderd van kleur tijdens de zonsop- en ondergang.

De Rock wordt onderhouden door de rangers. Zij zorgen dat er geen gras en mos op gaat groeien. De Rock wordt door vele mensen beklommen. Ze raden het af omdat er gedurende de jaren al enkele doden bij zijn gevallen. Hij wordt ook afgesloten boven de 36 graden.


Na deze walk hebben we helaas afscheid moeten nemen van Gavin en Andrea. Zij gaan vandaag al naar King Canyon en zullen maar 1 nacht blijven. We zullen ze nu niet meer treffen in Australië.  Misschien met heel veel toeval op 11 April in Singapore.


We zijn doorgereden naar het visistors centrum waar we ook even ontbeten hebben. Hier konden we diverse dingen nalezen van wat de ranger ons had verteld.


Door naar de Olga’s. Onderweg gestopt bij een uitzichtpunt om wat foto,s te nemen. Hier zie je al dat er veel gras en mos op de Olga’s groeit. Deze rotsen worden dan ook niet onderhouden door de rangers ondanks dat het ook belangrijke grond voor de Aboriginals is. Het ziet er erg indrukwekkend uit. We hebben hier een korte wandeling gemaakt. De lange is helaas afgesloten vanwege het feit dat het te warm is.   


Kata Tjuta. De Olga’s. Dit is een bizare collectie van smallere, maar rondere rotsen, die 50 km van Uluru af liggen. De grootste rots, Mt Olga is 200 m hoger dan Uluru. Kata Tjuta betekend vele hoofden. Deze rotsen worden echter alleen bezocht door de mannelijke aboriginals. De vrouwelijke mogen hier absoluut niet komen. 


In de avond nog met enkele mensen bij gekletst. We kwamen het busje tegen wat we eerst wilden kopen in Sydney. Even met de mensen gesproken. Zij hadden de prijs wat omlaag gekregen maar hadden wel al 1000 dollar reparatie kosten gehad en kunnen ook niet harder dan 100 km per uur rijden. Ze hopen dat het busje Sydney haalt en hebben er niet zoveel vertrouwen in. Eigenlijk dus goed dat wij zijn gaan huren.




16 maart 2005


Rustig ontbeten en de spullen weer bij elkaar gepakt. Om een uur of 10 richting Kings Canyon, in het Watarrka Nationaal Park, gereden. Staan hier ook op het resort en daar kennen ze de toeristen ook goed uitkleden. Maar helaas heb je weinig keus dus je moet wel.

Toch blijven we 2 nachten staan omdat we geen zin hebben om na het wandelen direct te gaan rijden.


We hoorden hier ook dat de lange wandeling is afgesloten vanwege het aanleggen of onderhouden van de looppaden. We zullen dus een stuk lopen en weer hetzelfde stuk terug moeten gaan.




17 maart 2005


We werden rillend wakker van de kou. Het was nl. 20 graden en dit waren we niet meer gewend. Na het ontbijt richting Kings Canyon gereden. Onderweg nog een lifter meegenomen. Die wilde deze 10 km lopen en dat vonden we eigenlijk wel sneu. Daar aangekomen zagen we eerst een jonge dingo. Hij was aan het spelen met een tak en een schoen. Hij keek geregeld naar de mensen die aankwamen maar kwam niet te dichtbij.


Watarrka Nationaal Park of te wel de Kings Canyon. Dit Nationaal park heeft een van de meest spectaculaire uitzichten van Australië. Het is erg divers en de muren van de bergen zijn loodrecht omhoog en 100 m.


We hebben de zuid kant van de ronde gelopen. Het was erg lekker weer. Lekker windje, niet te warm en helemaal niet veel vliegen waar we op voorbereid waren. Eenmaal boven was het uitzicht echt prachtig. Het mag dan wel  niet zo bekend zijn als Ayers Rock en de Olga’s maar het is net zo prachtig. Na 2 uur waren we weer terug bij de auto waar een briefje voor ons lag van Jessica en Arjan, met de vraag waar we sliepen. Deze hebben we al eerder op de reis ontmoet. (Alice Springs en Ayers Rock)


Terug op de camping een lekker bakkie koffie. De rest van de dag gewoon gelezen en gekletst met de andere. Om 5 uur p.m. happy hour. We hebben het er vandaag even van genomen. Een lekker wijntje en een paar pilsjes. Nog even bij de tent gezeten na afloop en weer ons bedje ingedoken.




18 maart 2005



Zonder wekker evengoed op tijd uit het nestje. Even nog ontbeten en de laatste dingen met de 2 Nederlanders doorgesproken. Het is ook de laatste keer dat we deze twee tegen kwamen. Zij rijden naar het zuiden en wij gaan de laatste meters richting het noorden.


Weer de big 4 camping in Alice Springs opgezocht waar we direct voor 5 dagen besproken hebben. We willen nog even luieren, wat gaan bezoeken en lekker lezen. Alvast wat doornemen voor Singapore. Nu ook weer even de tijd en de gelegenheid om te mailen. Daar in het midden was communicatie via radio, telefoon en internet niet mogelijk.


Toch zijn we blij dat we nog naar het midden van Australië zijn gereden. Het was een aparte ervaring. Zo alleen op de weg. Sommige stukken saai maar bijvoorbeeld het laatste stuk naar de Kings Canyon weer mooi. De vele kadavers op de weg, de levende vogels, de dingo’s en de roadtrains. De dingen die we gezien hebben waren indrukwekkend en hadden we absoluut niet mogen missen. Het blokje om van zo’n 2500 km was dus echt zeer de moeite waard.




19 maart 2005


Vandaag weinig bijzonders gedaan. We zijn bij de camper gebleven. Een beetje gelezen en een spelletje gedaan. Morgen na het pannenkoeken ontbijt maar weer eens actief bezig zijn.




20 maart 2005


Na het nemen van een pannenkoek zijn we richting de stad gereden. Er was ons verteld dat er op zondagmorgen een markt zou zijn. Wij vonden dit al vreemd want hadden hier niets over gelezen in de foldertjes. Inderdaad geen markt, maar de winkeltjes op de hoofdstraat waren gewoon in de morgen open. Nog even de nodige boodschappen gedaan en door gereden naar het reptielenhuis. Hier hebben ze een verzameling van de wereld bekendste slangen. Een collectie van thorny devils en lizards.


We hadden al gehoord dat dit niet zo heel groot is maar dat het wel leuk is. Dat we binnen kwamen was de presentatie van 1.00 uur net begonnen. Ze had net alles over de reptielen verteld en was begonnen met de slang. Ze had een grote slang om haar nek en vertelde het één en andere. Zo blijkt een slang maar een geheugen van 30 seconden te hebben. Dus zie je een slang en sta je binnen het bereik van 1 meter, sta dan gewoon 30 seconden stil en de slang zal dan denken: wat zag ik ook alweer. Het was een goede presentatie en hebben weer een aantal dingen gehoord die we nog niet wisten.

Na de presentatie kregen we de gelegenheid om de slang en andere reptielen vast te houden. Nu moest Sjel toch even de grote slang om haar nek. Hij krop alle kanten uit en je voelde hoe sterk het beest was. Ook nog even de reptielen vastgehouden. Normaal moet Sjel hier niets van hebben. 

Daarna gingen we de hokken langs om de dieren te bewonderen. Niet alle hokken waren afgesloten. Het mooie hiervan was dat je de beesten goed kon bekijken en ook dichtbij kon komen.  

We wilden nog de lizard zien die zijn kraag kan opzetten. Hij zat op een tak rustig naar iedereen te kijken die langs kwam. Helaas zet hij zijn kraag alleen op als hij bang of boos is. Hij is mensen gewend en totaal niet bang dus geen kraag. Het meisje wat daar werkte had het ook nog nooit gezien. Soms als hij gaapte ging zijn kraag een beetje uit maar dat was ook alles. Het was een leuke, korte excursie.


Op de camping aangekomen lekker gegeten, uiteraard van de BBQ. Nog wat gelezen en laat het bedje in.     




21 maart 2005


Vandaag naar de West Mac Donalds gereden. Hier moet je goed kunnen wandelen tussen kloven en over valleien.  Eerst gestopt bij Standley Chasm. Dit is ongeveer 51 km vanaf Alice Springs. De Chasm is een brede spleet met twee wanden die loodrecht omhoog staan. (ongeveer 100 meter) Het pad erheen is leuk om te lopen. Over grind en grotere keien. Tussen de bomen door en er is een gemaakt watertje voor de dieren om te drinken. We zagen heel pittig een walleby met baby in haar buidel.


Daarna door de Simpsons Gap gereden. Dit is meer een vallei waar je diverse trackings kan lopen. 


In de middag even langs het verhuur bedrijf van de camper gereden. De meeste auto’s moeten langs een garage voor controle. Wij hebben hier niets van gehoord en konden ook niets in de papieren vinden. Dus voor de zekerheid. De vrouw keek het even na en zei dat we inderdaad al langs hadden kunnen komen. Helaas staat dit nergens. Morgenochtend wordt de camper even gecheckt.




22 maart 2005


Milco de camper naar het verhuur bedrijf gebracht. Sjel blijft met wat spulletjes op de camping, zodat we evengoed wat kunnen drinken en wat kunnen doen. De camper zou na de ochtend klaar zijn. Dus om 2 uur vonden we het wel wat worden. De vrouw van de compagnie was erg verbaasd dat we er waren. De auto kreeg een grote beurt en geen kleine dus we konden nog wel 2 uur wachten. We hadden er veel mee gereden. Toen Sjel vroeg waarom er in Sydney niets was gezegd over controle werd ze helemaal pissig. Sjel nog pissiger.


Naar het dorp maar even om te internetten en een mail check te doen. Toen we twee uur later de auto kwamen halen was de vrouw veel aardiger. Ze vroeg wanneer we uit Darwin vlogen want dan kregen we een extra dag met de camper. Maar helaas gaat dat niet. Maar nu krijgen we geld terug voor 1 dag. Erg schappelijk en had zeker niet gehoeven. Maar ze was een stuk aardiger en spraakzamer. Sjel nu ook.


Naar de camping en heerlijk een hapje gegeten want alles zat in de camper en we wilden niet snoepen. 




23 maart 2005


Op tijd alles weer ingepakt om te vertrekken naar Tennant Creek. Het was weer een lange rit van z’n 550 km. Om ongeveer drie uur waren we op dezelfde camping waar we eerder ook al hebben gestaan. Echter hebben nu een plekje uitgezocht waar wat minder mieren zaten.


Lekker wat zitten lezen en kopje thee gedronken. Op tijd gegeten en ’s avonds een paar Nederlandse jongens gesproken die met een oud busje aan het rondtrekken waren. Tussen door waren ze aan het werk geweest (zwart) op een beurs waar kleding werd gedumpt.




24 maart 2005


Weer op tijd alles de bus in en vertrokken naar Daily Waters. Vandaag een korter ritje, nu maar 400 km. Dit stadje (een paar huizen) was vroeger erg belangrijk voor de post.


Om één uur kwamen we aan bij de pub van D.W. Dit is de oudste pub in Aussie. Namelijk 1893. Deze is bekend om de aandenken die de reizigers van hun zelf achterlaten in de pub. Er hangen shirts, visite kaartjes, geld (ook een boel euro’s), foto’s en andere kledingstukken. Wij zullen een zonnebril (is al een pootje kwijt) en een visitekaartje achterlaten.


De nieuwe huisvrienden komen we ook al regelmatig tegen. Gingen even water halen. Zaten er 4 grote gifgroene kikkers achter het wc-resevoir. Sjel tilden even de deksel op. Helemaal vol met groene kikkertjes. Dus naar een andere toilet. Hier ook hele kleine. Komt er een Duitse meneer ook nog vertellen en hij liet het zien dat er ook grote killerfrogs zijn. Gadverdamme.  Nieuwe en goede oplossing: plassen achter de bus en water gewoon uit de bus. 


Aangezien we al aardig richting het noorden reizen, krijgen we ook te maken met zeer hoge luchtvochtigheid. Je kunt stil gaan zitten in je stoel en dan nog loopt het water met druppels van je hoofd af. Zal wel lekker slapen worden vanavond! En dan nog te bedenken dat we nog niet eens in Darwin zijn. Maar goed, we zullen wel zien.




25 maart 2005


Vandaag verder gereden naar Mataranka. Een korte rit van 170 km.


Mataranka bekend van het Elsey Nat. Park. Jaren geleden leefden er alleen maar mannen (aboriginals en blanken) in dit gebied. Jullie kunnen wel voorstellen hoe dit geweest moet zijn. Elsey, een meisje van 20 jaar en uit Zuid-Australië trouwde met één van deze mannen. Zij kwam dus in een geheel onbekend gebied. Zij moest leven volgens de regels van deze mannen. Zo heeft zij heel wat van deze mannen geleerd en de mannen ook van haar. Zij heeft een boek hierover geschreven: “We of the never never”.


Tevens is er in dit Nat. park een thermal-pool. Deze is echter wel even genieten. Hartstikke helder en blauw. Kan de bodem en de visjes zien. Mond uit in de rivier. Kan je zwemmen maar je moet niet de fresh-water krokodillen storen want dan kunnen deze wel agresief worden.  Dus houden we het maar bij de thermal-pool.


Over de camping kunnen we nog wel even een uurtje door praten. Staat als erg goed in de papieren. Op zich is deze ook wel leuk. Leuke plekken met veel bomen. De wc, douche alles was erg smerig. De keuken, je wilt er geeneens water koken in je eigen ketel. En een vieze beesten. Bah. Grote, harige spinnen en natuurlijk veel grote kikkers. Ja, ja weer een nieuw soort van ongeveer 15 a 20 cm ontdekt. Maar ze doen niets hoor! Zitten alleen maar naast je bij de toilet en als je aan het douchen bent. (werd er gezegd) Jakkes.


’S avonds mooi aangezeten met een stel uit Australië. Verhalen en ervaringen uitgewisseld maar ook over hun manier van leven en hoe andere daar over denken. Erg gezellig. Ook hun kleine hondje Mitzi.




26 maart 2005


Redelijk op tijd vertrokken naar Katherine. Eerst naar het visitorscentrum voor informatie over campings. We zijn eerst bij de big-4 gaan kijken maar helaas de weg was afgesloten. Omgereden en éénmaal bij de camping gekomen zagen we dat deze helemaal leeg was. Dus op zoek naar een andere. Een leuke camping gevonden, wel rustig maar dat ligt aan het tijd van het jaar. 


In de loop van de dag de tweeling Mette en Jenne uit Denemarken gesproken die we ook al een paar keer tegen zijn gekomen.




27 maart 2005


Vandaag weer een rustig dagje. We hebben nu toch de tijd en zullen dus niet alles snel, snel gaan doen.  We hebben gehoord dat er in Kakadau veel dicht is en dat het eigenlijk niet de moeite waard is om nu heen te gaan. Je kan weinig zien en het kost een hoop centjes. Dus vandaar dat we de tijd hebben om te luieren, lezen, spelletjes doen en meer van dit soort bezigheden.




28 maart 2005


Op tijd op om de tweeling gedag te zeggen. Deze vertrekken al naar Lichfield Park en misschien dat we ze daar nog tegen komen maar dat is afwachten.


Rustig ontbeten en daarna richting Katherine Gorge gereden. Omdat het water erg hoog staat kun je hier ook niet alles bekijken. Je kan hier een boottocht maken. Maar hebben gehoord dat deze wel leuk is maar niet waard voor het geld wat ze vragen. Dus we gaan lekker het luie zweet eruit wandelen.


Het Nitmiluk (Katherine Gorge) Nationaal Park is een park met 13 kloeven die gescheiden van elkaar zijn. De muren van de kloven zijn niet extreem hoog maar ruig en scherp. Tijdens het natte seizoen stijgt het water erg en is dus niet alles bereikbaar. In deze periode ka nje ook niet zwemmen i.v.m. krokodillen.


We hebben een wandeling (de Windolf Walk) gemaakt waar 3 ½ uur voor staat. Eenmaal bij het lookout-punt gekomen hadden we een verschrikkelijk mooi uitzicht over de gorge. Het was een leuk pad om te lopen. Zand, rotsjes en riviertjes waar je door heen moest. Ook de bomen en planten waren erg mooi.   


We kwamen hier ook Denise en Warren weer tegen. Milco even iets gedaan op de computer van Denise waar zij niet uit kwam. Morgen komen zij waarschijnlijk onze kant op op de camping.


Terug naar de camping.




29 maart 2005


Een werk en relaxdag. De spullen een beetje uitgezocht en de was gedaan. In de loop van de dag zou het koppel uit Australie: Denise en Warren deze kant op komen en zouden we misschien gaan BBQ-en.


Lekker gegeten van de BBQ en daarna nog even koffie gedronken. Op de ene of andere manier kwam het onderwerp kikkers naar boven. Warren was gisterenavond op jacht geweest en ging vanavond weer. Ze vinden de bruine giftige kikkers echt een belasting dus moeten gewoon afgemaakt worden. Nou, dat hebben we geweten. Eerst sprong Warren erop (best wel grof), een tweede manier en niet zo gruwelijk met een plantensproeier met spul erin en als laatste kwam hij met een politieknuppel en kregen de kikkers een klap voor hun kop. Zo had hij in een minuut of 3 zo acht van die beesten geknuppeld.


Niet zo smakelijk wat we gezien hadden maar toch nog een goede nacht gehad.




30 maart 2005


Vandaag op naar het Lichfield Nationaal Park. Eerst nog langs de Leliyn (Eith Falls) wat ook in het Nitmiluk National Park ligt maar dan helemaal aan de andere kant en ongeveer 43 m boven Katherine. Dit is een grote waterval met daarbij 3 natuurlijke plekken om te zwemmen. Dat we daar aankwamen zagen we dat de wandelroutes jammer genoeg waren afgesloten en dat je ook niet te dicht bij het water en in het water kon komen vanwege de krokkies. Dus eigenlijk waren we hier snel weer vertrokken.


Op naar het Lichfield Nationaal Park. Dit ligt ongeveer 115 km onder Darwin dus het einde van de km’s zijn in zicht. Dit is een vrij groot park met 4 watervallen en diverse rockpools. Het is een leuke plaats voor de picnic en om in het droog seizoen een aantal nachten te blijven overnachten.


Na ongeveer 17 km te hebben gereden in het park kwamen we bij grote termieten heuvels. Ze staan daar met bosjes tussen de bomen in en steken er ook boven uit. De grootste is bijna 6 meter hoog.

Daarna een kijkje genomen bij de Buley Rockhole en de Florence Falls. De Buley Rockholes waren trapsgewijze natuurlijke zwemplaatsen en met heerlijk vers water en daarbij ook diverse grote reptielen die soms ook een duikje kwamen nemen. Daarna op naar de Florence Falls. Een waterval die uit 3 valletjes bestaat. Met daaronder de gelegenheid om even een duik in het water te nemen. Vanaf het plateau een erg mooi uitzicht op deze watervallen en de omgeving met stenen wanden en bomen.


Op zoek naar de camping. Helaas was de camping gesloten omdat het seizoen eigenlijk hier nog moet beginnen. Dus doorgereden naar de Wangi Falls waar je om dit moment ook voor de krokkies uit moest kijken.


Aan het einde van de middag dus maar een stukje terug gereden naar Batchelor om daar een nacht op de camping te blijven staan. Erg rustig was het hier, nog 2 andere kampertjes die het eng vonden om met andere mensen te praten.      




31 maart 2005


Vandaag de bedoeling om richting Berry Creek te rijden dat aan de andere  kant van het Lichfield National Park is. Hier eerst een kijkje genomen bij de Darwin River dam. Deze gemaakt om energie uit het water te halen. Best een behoorlijk groot meer met aan de beide zijde van de dam een pittig hoogste verschil. Een kant hoog water en aan de andere kant lage vlakte met bomen en struiken.


Op zoek naar de camping. Net zoals gisteren hadden we het hier ook wel snel bekeken. Niemand aanwezig, zelfs geen personeel. Besloten om door de rijden naar de camping in Darwin en daar rustig de laatste 11 dagen vol te brengen.


Op advies van mensen naar Hidden Valley. Een leuke en nette camping net buiten Darwin. We hebben een mooi plekje weten te bemachtigen met veel schaduw dus dat moeten  we kunnen overleven.


S’avonds na de afwas nog even wat lezen bij de tafels. Daar was een heel gezelschap van het bedrijf Mammoet uit Holland. De mensen waren aan het werk hier in Darwin maar waren van verschillende nationaliteiten. Gezellig met gezeten en een lekkere borrel gedronken. Van de werkmannen een aantal tips gekregen voor Singapore en Maleisië. 




1 april 2005 tot en met 10 april 2005


1 April kikker in je bil, maar niet heus want kikkers hebben we nu al 2 dagen niet meer gezien.


Na een rustig, lekker ontbijtje met een eitje even een kijkje in de stad Darwin genomen. Boodschappen gedaan en toen weer lekker naar de camping om een boek te gaan lezen. We hebben besloten om hier rustig aan te doen en hebben ook geen zin meer om overal heen te vliegen. Zo kunnen we ons gaan voorbereiden in de lonely planet van Singapore.  


De laatste dagen van Australië hebben we echt even vakantie genomen. Om de dag zijn we naar de stad of naar het grote winkelcentrum gegaan. Ook om even lekker af te koelen in de airco. De dagen dat we niet weg gingen hebben we lekker geluierd, gelezen en gezwommen.


We zijn alleen naar het museum van Nothern Territory geweest. Dit was wel mooi. Van de dieren die in deze staat leven hebben ze er 1 opgezet. Dus weer heel veel reptielen, vlinders en

soorten kevers gezien. Er was ook een expositie over een cycloon die in de 70 jaren heel Darwin had weggeveegd. Best wel interessant.


Nog wel lekker met onze Australische buren in de haven gezeten. Daar zijn diverse kraampjes waar je eten kan halen. Vis en Aziatisch. Hier dan ook de specialiteit van deze staat gegeten: Barramundi. Je zit lekker aan het water. Daarna als verrassing van de buren nog even lekker koffie met taartje als desert in het centrum gegeten. Het was een leuke en gezellige avond.


Nog even de bus van buiten en binnen gepoetst voordat deze weer terug gaat. Ons busje is goed bevallen de afgelopen 3 maanden maar we zijn even goed wel blij dat er weer een normaal bed op ons te wachten staat.    




11 april 2005


Op tijd werden we wakker. Iedereen om ons heen ging de camping verlaten dus het was aardig druk zo vroeg in de morgen. Eerst een aantal buren uitgezwaaid voordat wij de laatste spullen georganiseerd hadden.


Op naar Britz om de auto in te leveren. In Sydney duurde dit allemaal heel lang. Hier in Darwin stonden we met een kwartier weer buiten. Alles was  prima en de borg met 1 dag extra werd direct terug gestort. Met een taxi zijn we naar de luchthaven gereden.


Daar aangekomen, even wachten, wachten totdat eindelijk om 4 uur het vliegtuig opsteeg.


We hadden een vrij nieuw vliegtuig en er werden leuke films gedraaid. Sjel at de sla van Milco op en wat bewoog daar? Een soort mot / vlindertje. Bah!!!!!!! Even gemeld bij de stewardess. Kregen we als excuus een fles champagne van de eerste klas mee naar het hotel. Wat een luxe (nog niet opgedronken hoor).


Het hotel ziet er prima uit. Eerst even lekker gegeten, vis en sate en daarna naar de kamer. Het was inmiddels half 11 en zijn direct onder de lakens gekropen. Nee, niet om te slapen maar we hadden het zo koud. De airco stond op 25 graden maar nog zaten we te rillen. Dus deze maar op 30 graden.