HOME               OVER ONS               LANDEN MET FOTO’S & VERHALEN               LINKS               CONTACTHOME.htmlOVER_ONS.htmlLANDEN.htmlCONTACT.htmlshapeimage_1_link_0shapeimage_1_link_1shapeimage_1_link_2shapeimage_1_link_3
 

VIETNAM 2005



6 juli 2005


Om half 4 zijn we geland in Saigon. We hebben de normale stadsbus genomen naar het centrum waar alle backpackers zitten. De taxi’s kosten 10x meer als de bus, alleen gaat de bus niet zo snel (25 km/u) omdat er totale chaos heerst op de weg. Alleen in deze stad rijden al zo’n 3 miljoen brommertjes!  Eenmaal aangekomen in het centrum zijn we naar het eerste hotel gegaan maar helaas was deze al vol. Sjel is achter gebleven met de tassen en wij zijn verder gaan zoeken naar een ander hotel. Deze was al snel gevonden en zat midden in de backpackers wijk. We zitten in het Yellow House Hotel in een nette schone kamer met een dubbel bed en een matras op de grond voor Naat welke dikker was dan ons matras. Ook tv en airco was aanwezig. En als een van de weinige krijgen we hier een ontbijtje.


Na alles rustig op de kamer gezet te hebben zijn we de stad in gegaan om wat rond te lopen en te eten. We hadden eerder op de dag 2 Belgen gesproken en zij zouden om 7 uur gaan eten bij een restaurantje waar ze al vaker kwamen. Hun mening; bij een goede tent kun je altijd terug komen. Zo ook gingen wij naar dat restaurantje en ook zij waren daar weer. We hebben gezellig met z’n vijven zitten eten en drinken. Uit de gesprekken bleek dat ze uit Gent kwamen en heel toevallig wil Naat daar gaan studeren. We hebben dus kunnen regelen dat er, in geval van nood, een kamer kan worden gebruikt. De tegenprestatie is koken en het gras maaien. Daar is over te onderhandelen dus wordt vervolgd.




7 juli 2005


Vroeg op en lekker ontbeten met een eitje, fruitje, toast- en stokbrood en thee. Om 8:15 uur moesten we ons melden voor een city-tour van een hele dag. Bij het boeken vertelde ze dat er maar 12 mensen mee zouden gaan, maar bij het verzamelpunt aangekomen stonden er zeker wel 50 mensen. Gelukkig waren deze er voor meerdere toertjes. Wij gingen in een grote bus met wel 9 mensen. Alle ruimte dus.


We gingen o.a. naar;


Reunification Palace; een groot architectuur gebouw waar de overheid nog regelmatig bij elkaar komt. Vroeger was het het symbool van Zuid Vietnam. In de oorlog is het twee keer gebombardeerd en weer weder opgebouwd. We hebben vele kamers gezien met veel pracht en praal. Er waren vergader ruimtes, verblijven kamers, theater en ontspanning-ruimtes. In tijd van gevaar hadden de belangrijkste kamers aparte uitgangen die leiden naar de schuilkelders. In de kelders was alles nog in de oude staat. Computer, telefoon en radiokamers.


War Remnants Museum; hier zie je veel oorlogsmateriaal zoals vliegtuigen, helikopters, kanonnen en vele foto’s met verhalen daarbij. Veel foto’s zijn te gruwelijk om te bekijken en hier te vertellen. Foto’s op het slagveld, van mensen die misvormd zijn door chemicaliën en van vele martelingen die de Amerikanen toepasten.


De gids (Vietnamees) vroeg ons wat we er van vonden. Onze indruk die we kregen van dit museum was verschrikkelijk en alleen maar ellende aangebracht door de Amerikanen. Maar even later hadden we het over de Vietnamese. Er hingen van hun geen foto’s en verhalen van wat zij hebben uitgevreten. Dit vonden wij wel jammer en op deze manier worden alleen de Amerikanen als slecht afgeschilderd.


Notre Dame Cathedral; een kathedraal.


Ben Thanh Market; een overdekte markt in Chinatown. Hier worden vele goederen verhandeld. Groente, fruit, vis, kleding, schoenen, tassen, enz.


Jade Emperor Pagoda; een Chinese tempel uit 1909. Het is één met de meest spectaculaire kleuren en met de grootste held (god).


Thien Hau Pagode; deze is de meest actief gebruikte. Hier kan iedereen terecht die hulp nodig heeft.


Post Office; oud statig pand wat nog steeds dienst doet als postkantoor.


S’ avonds weer naar het restaurantje en ook nu waren onze Belgische vrienden er weer. Jo en Sven. Jo werkt voor Freddy de Fish (bij de kinderen wel bekend op de computer). Gezellig eten en wat praten. Zo hebben we een paar wijze Belgische uitdrukkingen geleerd. We spraken over Naat welke de laatste van de kinderen was. Zij noemen dit een “kakkers nest”. Bij ons is dit nu geworden een “nest kakker”. Ook zat er voor ons een kapsones meid. Zij spraken van “hoog opgewaaid”. Misschien treffen we elkaar nog onderweg.




8 juli 2005


Weer vroeg op om voor een halve dag naar de Cu Chi Tunnels te gaan. De tunnels zijn bekend vanwege de intensive gevechten en de bombardementen in de oorlog. Het tunnel netwerk is z’n 250 km lang. Het heeft verschillende niveaus en leefruimtes.


Vele tunnels zijn erg nauw om in te komen. De Vietnamese zijn erg skinny dus kunnen er makkelijk in. Sommige tunnels hebben ze iets ruimer gemaakt. Zo dachten de Amerikanen dat ze in de gangen stelsels konden komen. Maar wat ze niet wisten is dat het lokkertjes waren, gangen van 20 meter die doodlopen. Eenmaal erin konden ze er niet meer uit. Ze werden opgewacht door de VC.


Sjel en Naat zijn door een stukje tunnel gekropen en waren blij dat ze er weer uitkonden. Donker veel te nauw (je kon niet omkeren) en veel te benauwd. Dus best wel eng.


We kregen nu wel de gruwelijkheden die de VC te zien. Vele vallen waar je niet meer uit kon komen of als dat wel lukte, zeker niet meer kon lopen.


Na alle verhalen is het bij ons nu niet duidelijk hoe het precies is gegaan. Wie met wie vocht tegen wat.

S’ middags rustig aan in het hotel. Was gedaan, wat lezen en de verslagen maken.


We proberen voor 17 juli nog een verslag op de site te zetten. Daarna gaat onze webmaster Rick met zijn vrouw Petra lekker op vakantie naar Noorwegen. Alvast prettige vakantie Rick en Peet.




9 juli 2005


Om 7.45 uur in de morgen stonden we bij het boekingsbureau voor een 2 daagse excursie maar de Mekong Delta.  De Mekong Delta geeft je een idee van over de agricultuur in Vietnam. Ze produceren in het gebied de rijstproductie voor het hele land. De Mekong rivier is een van de langste ter wereld. Deze rivier ontspringt zich in Tibet.


We vertrokken met een kleine groep richting My Tho. Dit is een van de armste steden in Vietnam. We verplaatsten ons eerst met een grote ferry om aan de overkant van de rivier te komen. Daar stapte we op een kleine lange boot met een motor. We voeren door de kanalen langs de eilanden met schaduw van de kokosnoot bomen.


Onze eerste stop was bij een snoepproductie. Ze maakte hier van kokos een soort toffees. Het sap werd verdikt, gekleurd, in repen gesneden en verpakt in dun rijstpapier. Het waren erg lekkere snoepjes. Hier hebben we nog met 2 dames snoepjes geruild. Ze vonden de lemon- en zwart / wit bal vreemd maar lekker. Tenminste dat zeiden ze.


De tweede stop was bij een bijenboer. Dit was eigenlijk niet veel anders dan in Holland. Een rechthoekige kast met aan aantal bijenramen. We kregen lekkere honing-limoen thee aangeboden en konden ook nog even de huisslang vasthouden. Deze wordt gevoerd tot dat hij groot genoeg is om opgegeten te worden. Vlees voor te eten en de huid voor tasjes.


Bij de derde stop kregen we lekker verschillende soorten fruit aangeboden en er werd door 2 dames een aantal liederen opgedragen. Hier vandaan vertrokken we met een roeiboot, die door twee dames bestuurd werd, naar een groter eiland voor de lunch. De lunch was bij de toer inbegrepen. Hier werden we dus voor de eerste keer opgelicht. Ze kwamen eerst met een heerlijke vis aandragen. We begonnen al te kwijlen. Maar helaas de vis moest wel apart betaald worden. Ze boden ons drinken aan bij het eten. Maar wat bleek dit moest ook even afgerekend worden. En jullie raden het al, 2 keer zo duur als wat we anders betalen voor drinken. Toen we er iets van zeiden tegen de gids wilden hij er niets mee te maken hebben.   


Terug met de boot naar het begin punt waar we even de gelegenheid kregen om over een marktje te wandelen. De markt zelf stelden niets voor. Maar we werden hier ontzettend aangekeken. Hier hebben we een jong meisje een broche van Blokker gegeven. Eerst was ze een beetje angstig maar daarna vond ze het wel leuk.


De laatste stop was bij een bonsai-tuin. We hebben een paar bonsai-boompjes gezien. Er waren meer apen in een kooi. Hier moesten wij met z’n 3 overstappen in een andere bus want de andere hadden maar een  1 dag toer. We reden door naar Can Tho.


Can Tho is de grootste stad, die in het hart van de Mekong Delta ligt en hier vinden alle politieke, culturele, economische en transport activiteiten plaatst. Het stadje was groter dan verwacht. Met een boulevard met veel lichtjes en romantische bankjes. We werden afgezet bij een redelijk hostel en na een redelijk avondmaal vielen we dan ook snel in slaap.




10 juli 2005


Vroeg in de morgen begon onze boottrip naar de bekende floating markt. Het was een markt waar veel groente en fruit werd verkocht. Het product wat de boten verkochten kon je herkennen aan een stok die voor op de boot stond waar dan bijvoorbeeld de ananas aan hing. We zijn jaren geleden bij de floating markt in Thailand geweest. Deze was heel anders. Hier in Can Tho waren het grote boten op een groot kanaal. In Thailand meer kleine bootjes en op smallere kanalen. Maar het was allebei even leuk om te zien.  Langs de rand van het kanaal waren andere bedrijfjes, zoals het maken van kleine bootjes, etc.


We werden gedropt bij een bedrijfje dat rijstpapier maakte voor de springrolls. De rijst gebruiken ze voor drie dingen. De rijst voor het papier. De schilletjes voor de verbranding zodat hierop gekookt kon worden. En het restafval ging naar de varkens, die dus lekker vet werden gemest.


Daarna voeren we door kleine kanalen naar een rijstveldje wat niets zoveel voorstelde. Het enige leuke was dat we over een monkey-brug moesten lopen. Een brug die uit een boomstam bestaat.


Als laatste gingen we naar een rijstfabriek. Hoe wordt de rijst verwerkt. De fabriek met zijn machines deed ons denken aan de Hollandse molens maar ook aan de bollenpelschuur.


Nog even langs het hostel om te lunchen en de spullen op te halen en daarna op naar Saigon. Helaas reed de bus iets te hard van de ferry af waardoor de onderkant van de bus ophoog was gedrukt en de deur niet meer dicht ging. De Vietnamese waren hier ongeveer een ½ uurtje mee bezig toen Mil zich er mee ging bemoeien. Toen was het binnen 5 minuten gebeurd en konden we vertrekken. Bij de tussenstop ging de deur eveneens niet open. Dus het proces werd weer herhaald. Na een rit van 4 ½ uur kwamen we aan in Saigon en konden we weer bij ons hostel inchecken. Daar liepen we de Belgen weer tegen het lijf. En hier werden we toch nog even omgepraat om de bustickets om te zetten. I.p.v. naar Dalat rijden, rijden we naar Mui Ne. Maar we waren ook wel even toe aan een dagje lekker luieren op het strand.




11 juli 2005


Nog 1 dag vroeg op voor de bus van 7.30 am. Om 1 uur arriveerden we in Mui Ne. Mui Ne is een rustig en vredig plaatsje met een lang wit strand van 22 km. De stad staat bekend om zijn witte en rode zandduinen, de rode kloof en de Fairy Stream. De eerste stop was in het dorpje bij diverse hostels en toeristenbureau’s. Ondanks dat we een hostel besproken hadden toch nog even kijken.


Bij het hostels hadden we eerst weer het paspoorten probleem. Wat een chagrijnig mens hier zeg. Gepiekerd dat ze de paspoorten niet kreeg dus moesten we maar ergens anders gaan slapen. Dus mensen ga NIET naar  Xuan Uyen. Boek dit ook niet tevoren bij toeristenbureautjes want je betaald zeker 40 procent meer. Geld kregen we niet terug, dat moesten we maar in Saigon halen. Dus na lang praten wilden ze uiteindelijk toch de formulieren invullen maar wijzelf hadden al besloten hier geen cent meer uit te geven. Morgen dus op zoek naar een andere kamer.


Lekker heerlijk op een strandbed gelegen. Helaas was er geen zon maar het was wel lekker warm. Even een duik in de zee genomen. Doorkomen wel even pijnlijk van de kou maar als je eenmaal door was, was het erg lekker.


Na de douche richting stadje gelopen (een straat) beetje bij de toertjes gekeken, gegeten en daarna nog even tegen België gepoold.  Uiteraard won Nederland met 2-0. Jammer Jo! Nog even oefenen!!!!




12 juli 2005


Even een dag geen wekker. Dat we wakker werden zijn we verhuisd naar een ander hostel. Een grotere en mooiere kamer met airco en nog goedkoper ook. Na het ontbijt even de was geregeld en daarna lekker geluierd. Helaas hebben we het wel slecht gepland want in de morgen was er een lichte regenbui.    


Het wordt vandaag een spannende dag want we verwachten de uitslag van Nathalie. De loting voor haar studie in Utrecht wordt bekend gemaakt of anders toch naar Gent, koken en grasmaaien bij Jo.


Eerst even lekker hangen op de kamer tot het moment dat de zon weer ging schijnen. Lekker naar het strand op een ligbed onder een parasol. Niet veel later stond de ober al bij ons om de bestelling op te nemen. Deden we dit niet dan mochten we in het zand gaan liggen. Dus bestelde we een verse schaal met fruit en konden we nog lang genieten van het strand.


Aan het eind van de middag zijn we even gaan internetten. HELAAS een mailtje van pa met het bericht dat Naat uitgeloot was voor de opleiding in Utrecht. Op naar Gent dan maar!! Leuke stad om weekendjes door te brengen.


Sven en Jo kwamen naar het hotel en met z’n allen zijn we weer gaan eten bij hetzelfde restaurant waar we gisteren ook waren geweest. De maaltijd was niet voor iedereen het gewenste maar al met al was het toch lekker. Tot het nagerecht ging alles goed maar opeens kwam er een zwerm met bijen en zaten we al te lang te wachten op de pannenkoeken. Snel gevlucht naar beneden en daar gewacht.


Vervolgens gingen we weer een potje poolen want onze Belgische vrienden wilde graag een revanche voor de nederlaag van gisteravond. Ze hadden een andere tactiek en deden meer hun best. Helaas voor hun gingen ze nu met 3-0 van tafel. Totaal dus 5-0 voor Nederland.




13 juli 2005


Vandaag weer lekker rustig ontwaken en ontbeten. Het zonnetje scheen lekker dus snel weer naar het strand. Even lekker bakken in de zon en een paar keer de zee in gedoken.


Om 2 uur kwamen we met de Jo en Sven weer bij elkaar. We gingen ’s middags met een jeep op tour in de omgeving. Als eerste werden we gedropt bij de Fairy Steam helaas wisten we niet waar we heen moesten tot iemand uit de omgeving vertelde dat we een stuk door het water moesten lopen om er te komen. Dit wilde we niet omdat het water er ontzettend smerig eruit zag en gingen terug naar de jeep waar onze, niet engels sprekende, chauffeur stond te wachten. We konden hem helaas niet duidelijk maken dat we dit niet wilden en gingen vervolgens verder naar de White Sanddunes.  De duinen beschermen het dorpje voor het water tijdens het regenseizoen. Het is net of je hier in een oase in de woestijn loopt. Erg mooi en erg warm in de volle zon. Vervolgens gingen we naar de Red Canyon. Een kloof met heel rood zand waar je doorheen kon wandelen. Op de weg terug kwamen we langs de Red Sanddunes, hetzelfde als de witte alleen nu rood. Om half 7 waren we weer terug bij het hotel.


We zijn na onze ervaring van gisteravond maar ergens anders gaan eten en heel toevallig stond daar ook een pool-tafel. Dus ook Jo en Sven wilde hier wel heen om toch ook het poolen nog te proberen.


Het eten was ontzettend lekker en netjes verzorgd. Gelukkig was de wachttijd voor de toetjes niet zo lang dus waren we op tijd gereed om nog even te gaan poolen. Het ging onze vrienden nu iets beter, ze kwamen nu 2-0 voor maar als snel maakte wij er 2-2 van. Voor deze avond een gelijk spel maar toch nog 7-2 voor Nederland. Bij een volgend treffen gaan we weer verder.




14 juli 2005


’S ochtend hebben we de tassen weer ingepakt want vandaag reizen we verder naar Nha Trang. Dit is een meer toeristische badplaats maar nog niet zo massaal met allemaal mega-hotels. Er zijn wel meer eettentjes en kroegjes dus is de keus wat uitgebreider.


Om 1 uur ’s middags kwam de bus voor het hotel. We gingen met tassen en al de bus in want onderin was alles al vol. Gelukkig in de bus wat meer ruimte dus konden we wat breder zitten. Onderweg was er veel verschillende natuur te zien. Om half 7 kwamen we aan in Nha Trang. We werden gedropt bij het T.M. Brothers Café. Hier hebben we eerst een kamer bekeken. Nathalie bleef achter in de hal met de tassen en vervolgens zijn we nog aan het strand gaan kijken. Maar hoe dichter bij het strand hoe duurder de kamers worden. Bij het hotel waar we gekeken hadden was een kamer US$ 30,- en bij het T.M. Brothers Café konden we in een grote kamer slapen voor US$ 8,-. De keuze was dus makkelijk.


Op de kamer hebben we de tassen gebracht en zijn meteen gaan eten in de stad. Erg lekker gegeten bij Tam’s Café en niet zo duur, dus kunnen we hier wel vaker gaan eten. We spraken nog een stel uit Aussie en zij vertelde over hun tocht in een lokale trein. Later  nog even bij het strand wezen kijken en toen weer terug naar de kamer. Hier hebben we nog even een spelletje Skip-Bo gespeeld en zijn snel gaan slapen.




15 juli 2005


Na het ontbijtje zijn we door gelopen naar het strand waar we lekker onder een palmboom hebben liggen relaxen. Er was een lekker zeewindje dus was het goed vol te houden. Natuurlijk ook weer even een duik genomen. ’S middags op de kamer wat zitten lezen, verslag tikken en slapen (Naat).


In het begin van de avond kwamen ook weer de belgen aan uit Mui Ne. Deze hadden we getipt ook in het hostel te komen. Toen deze hadden ingecheckt zijn we gaan eten en daarna naar de kamer gegaan en hebben we nog even skip-po gespeld.




16 juli 2005


Weer vroeg wakker want de buschauffeurs hebben als hobby om ½ 6 in de morgen voor het hostel een toeterconcert te geven. Heel vervelend. Maar om half 9 stonden we beneden voor onze dagtoer de: Boottrip. We werden eerst nog naar de kamer gestuurd om daar te wachten op de bus. In de hal was het namelijk heel druk. Toen de bus er was moesten we wel erg snel van de organisatoren doen. Wie is er nu te laat?


Na eerst 45 minuten door de stad zijn gereden en na een kwartier in de boot te wachten vertrokken we eindelijk naar het eerste eiland. We dachten al dat we een zittoer hadden geboekt.


We stopten bij het Mun eiland. Daar konden we van de boot afspringen (bommetje) om te zwemmen en te snorkelen. We zijn lekker gaan snorkelen. We hebben wel wat mooie visjes gezien maar het was niet echt bijzonder. We mochten absoluut niet op het eiland komen want het was beschermd gebied. Toch zagen de eilanden er niet bijzonder mooi uit. Gewoon rotsen met wat begroeiing. Toen we eenmaal in de boot kwamen stond er direct een douane beamtenaar om geld te innen omdat we in dat water gezwommen hebben. Belachelijk.


De tweede stop was het Mot eiland. Hier bleven we ook voor de kust liggen. We stoelen werden platgelegd en er werd zo een grote tafel gecreëerd. De lunch werd geserveerd. Diverse gerechten werden er op tafel gezet. Wij hielden het netjes bij het brood, de bananen en de komkommer. We hebben wel gelachen. Voor ons zaten er een groep Vietnamese. Smaken en eten met hun mond open. Schrokkend werd alles naar binnen gewerkt. Onze schalen eten hebben we hun richting maar opgeschoven. 


Na de lunch kwam de sfeer er lekker in. Er werd opgetreden door de band. (bemanning van de boot) Vooral het drumstel was geweldig. Twee plastieken tonnen, 1 trommel en een kapotte deksel. Maar er kwam geluid uit. Na het optreden werd er een grote band te water geladen en diverse kleine waar wij lekker konden ophangen. Er werd wijn met ananas geschonken terwijl je lekker op je bandje kon dobberen. Erg gezellig. Nu het kromme van betalen voor beschermd gebied. Peuken en de flessen werden zo in het water achter gelaten. Beschermd?


De derde stop was bij het Tam eiland. Als je op het eiland wilden moest je weer betalen. Maar er liepen horden mensen dus wij zijn lekker op de boot gebleven, kwebbelend met andere Nederlanders. Hier werd ook fruit geserveerd. Dit was heel goed. Verse ananas, dragonfruit en ga zo maar door. Ons buikje zat vol met gezonde vitamines.


Als laatste stop bij een visdorpje. Deze mensen woonden op drijvende vlotten en hadden een soort viskooi om hun vangst te bewaren. Vanuit hier terug naar de haven en we werden op de bus gezet naar het dorp.


Later op de avond een nieuw eettentje geprobeerd. Erg lekker met wat nieuwe gerechten op de kaart. Veel Frans invloed.




17 juli 2005


Milco en ik zijn met z’n 2-en gaan ontbijten. Nathalie was niet zo lekker (slaap te kort) door het getoeter waar we de hele nacht wakker van worden.  Maar we hadden lekker bananen voor haar meegenomen. Tassen in gepakt en uitgecheckt en afscheid genomen van peppie en kokkie onze huis kakkerlakken. We konden de tassen bij het toer bureau laten staan zodat we deze konden pakken wanneer de bus kwam. En dat zou nog 7 uurtjes duren.


Om 1 uur hadden we met de Jo en Sven een taxi gepakt naar de Po Nagar Cham towers.  Deze is gebouwd tussen de 7th en de 12th eeuw. Het werd in eerste instantie gebruikt voor het Hindoeïsme. Nu de dag komen er ook Chinese en Vietnamese boeddhisten om te bidden en om hun offertje te brengen. Het complex bestaat uit 5 torens. Een van de torens is een heel  klein musea.   


Later besloten we nog langs de Long Son Pagode te rijden. In de 19th eeuw ontdekt door monniken die het hergebouwd hebben. De entree en de plafonds zijn gedecoreerd met draken van glas en keramiek. Op de top zit een grote boeddha op een grote lotus bloem. Je had erg mooi uitzicht over de omgeving. Maar ook vele krotten. Weer even de gelegenheid om twee jongetjes een sleutelhanger van Blokker aan te bieden. De oudste was heel blij en liet het direct aan iedereen zien. Bij het naar beneden lopen van de 150 treden ontdekten we nog een grote liggende boeddha. Al met al hadden we geen spijt dat we hier ook nog even langs waren gereden.


Om 18.50 uur vertrok de bus dan eindelijk naar Hoi An. Het was een niet zo leuke rit. Ten eerste was het niet de modernste bus die ze hadden. De airco deed het niet. Daardoor erge warme rug omdat we boven de motor zaten. Maar ook totaal geen beenruimte. Het was dus gewoon 12 uur afzien en maar hopen dat we wat slaap pakten.




18 juli 2005


Om 6 uur arriveerde we in Hoi An. We werden bij een goed hostel afgezet. Het zag er erg goed uit en het had ook nog een redelijke prijs. Eerst even een korte ochtend slaap gehouden. Milco is deze dag op de kamer gebleven vanwege verkoudheid en hoofdpijn. Nathalie en ik zijn door het stadje gewandeld op zoek naar kledingmakers. Nou die zijn er genoeg, je weet gewoon niet waar je moet beginnen. 


Hoi An is een levend museum. Een rivierstadje met op elke hoek zijn charme en zijn cultuur. De oude stad van Hoi An is gesloten voor auto’s. In de straatjes en stegen staan nog oude pandjes. Knusse winkeltjes waar ze lampjes, schilderijen, tasjes,sjaals en stof verkopen. Een leuke en gezellige sfeer.


Hoi An Legendary Night, de 14-de van de maand met volle maan, wordt met een feestavond gevierd. Traditioneel voedsel, liederen en dansen. De oude stad wordt dan verlicht door de maan, en de huizen schitteren door de kleurrijke lampionnen die ervoor hangen. Alle vervoersmiddelen worden weggehaald en de mensen vermaken zich met thema’s als vrede, poëzie en schoonheid. Een warm sfeertje.


In de avond gegeten bij een tentje aan de rivier. Ondanks dat het wel lekker was zijn we eigenlijk wel beter gewend de afgelopen weken. Na het eten op tijd naar het hotel terug zodat Mil kan bijslapen en hopen dat hij morgen weer de oude is.




19 juli 2005


Eerst de zieke Milco ontbijt op bed gebracht. Daarna zijn Nathalie en ik zelf gaan ontbijten. Vandaag een rustige maar culturele dag. Een stadswandeling langs de oude panden en gewoon lekker neuzen in de straatjes en stegen van Hoi An.


We zijn de wandelroute van de lonely planet gaan lopen. Onderweg mooie pandjes. Echte oude huizen de ene mooier dan de andere. Jammer dat ze niet alles netjes onderhouden. Je kon een ticket voor diverse dingen kopen maar we hoefden niet overal in. We liepen gewoon naar binnen. Daarna kwamen ze vragen om onze ticket. Die hadden we niet dus moesten we eruit. Maar dan hadden wij het al gezien. We hebben nog wel geprobeerd om voor sommige dingen apart te betalen maar dit was echt niet mogelijk.


We hadden diverse dingen gezien onder andere: oude huizen, met mooi uitgesneden hout. Tempels, assembly hallen in verschillende Chinese stijlen. Maar de Japanse brug was echt het mooiste met een leuk verhaal.


Japanese covered brigde.


De eerste brug die op deze plaats gebouwd was is in 1590. Het was gebouwd door de Japanse communitie. De brug heeft een dak zodat men kan schuilen voor zowel de zon als de regen. Aan de noord zijde van de brug staat een klein tempeltje. Bij de brug hoort ook een legende.


Eens leefde er eens een grote draak met de naam Cu. Zijn hoofd leefde in India, zijn staart in Japan en zijn lichaam in Vietnam. De brug was gebouwd op het tastbaarste deel van de draak. De mensen vermoordde de draak en bouwde een tempel om voor de ziel van de draak te bidden. Een leuk verhaal.


Het begin van de brug wordt bewaakt door aan 1 kant 2 apen en aan de andere kant 2 honden. De omdat de Japanse keizers in het jaar van de hond en de aap zijn geboren. Je kunt het ook vertalen naar: het begin van de bouw van de brug was het jaar van de aan en toen het klaar was, was het het haar van de hond.


Nathalie heeft nog even inkopen gegaan in de stofwinkels. Ze gaat met wat nieuwe kleding naar huis. En precies op maat gemaakt. 


We hebben echt mazel. Vanavond is die bijzondere feestavond. Een leuk restaurantje aan de rivier gezocht. Er werd gespeeld, gezongen en aan het einde waren er vele lampionen in de rivier. Erg gezellig.




20 juli 2005


Rond ½ 9 werden we door de bus opgehaald om een bezoekje bij My Son te brengen. My Son is het meest belangrijke centrum van het Koninkrijk van de Champa. Het was een intellectueel en  het reguliere centrum  en diende ook als begraafplaats voor de Cham monarchie.


De Cham hebben zich in deze vallei gevestigd omdat ze zo in een mooie, rustige vallei zaten en dicht bij de heilige berg. Deze berg gaf ze water waar ze sterk van werden en de omliggende rivieren voor de verdediging. In deze vallei was ook genoeg aan voedsel en lag ook goed verborgen. Het is door de Fransen herontdekt.


Tijdens de oorlog vluchtte de Vietcong hierheen om te schuilen. Daardoor is het helemaal kapot gebombardeerd door de USA. Dit is erg jammer. Het moet een mooi complex zijn geweest.


Drie delen waren beschikbaar om te mogen bekijken. Het eerste deel was nog het meest in tact. Het was erg mooi. Daarna weer met de bus naar Hoi An.


In de middag met zijn 3-en het stadje ingegaan om de kleding van Nathalie op te halen. Gegeten en daarna naar de kamer gegaan en een filmpje gekeken. 




21 juli 2005


Na een onrustig nachtje vroeg op om de bus naar Hue te halen. De rit naar Hue was wel mooi. In Hue werden we voor een hostel gedropt door de bus die ons niet verder wilden brengen. Helaas was dit een stuk uit het backpackers gedeelte en ook een stuk bij de oude stad en de restaurantjes vandaan. Milco is bij de tassen gebleven en Nathalie en ik zijn naar een leuk hostel gaan zoeken. Deze hadden we vrij snel gevonden. Taxi gepakt en snel de spullen opgehaald.


In de middag zijn we naar de oude stad gelopen.  Hier liggen grote stadsmuren. Erbinnen ligt de Citadel, waar vroeger de keizer woonde. De vier ingangen richting keizerlijke vertrekken waren streng ingedeeld. Vroeger mochten hier alleen belangrijke mensen komen. Ook nu kan je nog niet stiekem gluren. We waren eerst naar het einde van de stad gelopen om later via de achterkant naar binnen te gaan. Helaas zonder ticket mocht dit niet en wilde de guard ook niet helpen. Omlopen was te laat dus hebben we het niet van binnen mogen zien. Maar dit was niet erg. Latere reacties waren: jullie hebben niets gemist want er is niets. Alles is plat gebombardeerd.


Tegen de avond de treintickets naar Hanoi geregeld en een eettentje opgezocht en nog wat in de stad gelopen.      




22 juli 2005


We hadden met de Belgen om 8 uur in de morgen afgesproken voor een boottocht over de Perfume rivier. De perfume-rivier is de levensader van Hue. Populair bij de toeristen maar ook de bevolking komt hier roeien of werken op de rivier. De rivier dankt zijn naam aan de bomen die aan de oever stonden: wanneer zij hun geurende blaadjes lieten vallen, werd de hele omgeving gehuld met geurzakjes.


We voeren stroomopwaarts zodat we langs meerdere paleizencomplexen kwamen. De eerste stop was bij de Tu Dam pagode. Een mooie pagode waar tegenwoordig monniken wonen. Hier krijgen jongeren nog les. Er staat een grote lachende bronzen Boedha.


De tweede stop was bij de Tu Duc tombe. Aangekomen aan land kwamen er weer zwerven motorrijders. Maar we hebben gelopen. Een mooi stukje langs rijstvelden en andere tombes en maar 10 minuten. Bij de Tombe aangekomen bleek dat je als buitenlander 2 ½ keer zoveel intree geld moest betalen. Belachelijk!


Hier woonde vroeger de keizer Tu Duc, samen met zijn 104 vrouwen. Helaas was hij door de waterpokken onvruchtbaar geworden en liet geen kinderen achter. Tu Duc was de langste heersende keizer in de Nguyen monarchie  die een zeer luxe leven leiden.  Als je door het complex loopt krijg je best wel een idee hoe het vroeger heeft moeten zijn. Maar helaas is het niet goed onderhouden.


De laatste stop was bij de Ming Mang’s Tomb. Deze word gezien als de meest indrukwekkendste. De andere gingen er met een brommertje heen. Milco en ik zijn bij de boot gebleven. Voor ons vandaag genoeg Tombes.


Over de rivier terug naar het begin punt. Onderweg genieten van het zonnetje op het dek. Zodra de politie in zicht komt moeten we direct naar binnen. We mogen niet buiten zitten als de boot in  beweging is.




23 juli 2005


Vandaag een lange dag. Eerst  uitchecken. We hadden hier een meningsverschil met de hoteleigenaars. Wij vonden de afgesproken prijs niet waard. Na enige tijd gewoon geld neergelegd, wat wij uiterlijk wilden betalen en weggelopen.


Zitten Skip-bo-en in een café en rond 3 uur de taxi gepakt naar het treinstation. In de trein naar Hanoi nog geprobeerd de enige hardslaper om te ruilen voor een softslaper maar helaas zat dat er niet in. Ondanks dat het niet heel comfortabel is, is het een stuk beter dan met de bus. Je kunt er in zitten, lopen en slapen. Na het avondeten en wat te hebben gekwebbeld zijn we gaan slapen zodat het snel weer ochtend was.




24 juli 2005


Om 6 uur in de morgen kwamen we aan in Hanoi. Hanoi is een drukke stad. Het is een plek op de rechteroever van de Rode rivier. ‘Ha’ betekent‘ rivier en ‘noi’ betekent ‘binnen’. 


Samen met 2 andere Hollanders, Marco en Aukje een taxi naar een hotel genomen. Ze zijn hier een beetje sniekkie. Ze willen weten hoelang je precies blijft en of je wat gaat boeken, anders is er geen plaats. Toch een leuk hostel gevonden. Met gratis de gehele dag thee en koffie.


Helaas is dit onze eerste dag met slecht weer. We hebben de gehele dag wat regenbuien gehad. Van miezer tot erg hard.


Samen met Marco en Aukje een toer besproken naar Sapa. Maar nu nog even 2 dagen om Hanoi te verkennen. Eerst even lekker opgefrist en daarna de stad doorgelopen. Erg druk met motorbikes die hier erg hard rondrijden. Maar wel leuke souvenirs winkeltjes. Het stratenstelsel van de binnenstad bestaat uit zesendertig straten die allemaal 1 ambacht of product verkopen. Het werkt heel simpel: rieten matten koop je in de rieten mattenstraat, lampionnen in de lampionnenlaan.


Langs Vietnam airlines gelopen en de datum afgesproken wanneer we weer naar Thailand terug vliegen. Vanwege het weer hebben we niet zo zin om naar de Halong-bay te gaan. Dan kunnen we beter in Thailand op een eiland zitten. Ook hebben we gehoord dat er in de Halong-bay op dit moment erg veel Jelly-box kwallen zijn en dat er al aardig wat mensen gebeten zijn.


Op de markt zijn we ook de eerste gebraden honden tegengekomen. Er wordt hier in de tweede helft van de maand hond gegeten. Doe je dit in de eerste helft van de maand brengt dat ongeluk. Je kunt de kopen, poten los kopen.


Na het eten nog even wat door de stad gelopen en toch nog op tijd naar bed om slaap in te halen.




25 juli 2005


Na het ontbijt uitchecken, spullen klaar maken voor onze trip naar Sapa. Nog even naar Pa gebeld die morgen weer een dagje ouder wordt. Alvast gefeliciteerd. We weten niet of we morgen kunnen bellen. De trein vertrok pas in de avond dus in de middag gekaart. Helaas was het mausoleum gesloten. De hoteleigenaars probeerden ons nog even wijs te maken dat we zelf maar moesten uitzoeken hoe we weer bij het hostel kwamen want het was voor hun te vroeg in de morgen. Maar nu gezorgd dat hun maar even een taxi betalen. We betalen immers al een aardig bedragje voor deze trip.


Bij de trein mochten we eerst niet naar binnen. Gelukkig was 1 van de eigenaren van het hostel mee en deze snapten ook zelf niet wat er aan de hand was. Na even gezellig wat gepraat te hebben zijn we toch nog snel in slaap gevallen en was het snel weer morgen.   




26 juli 2005


Om een uur of acht komen we aan in  Lao Cai. Deze plaats ligt tegen de Chinese grens en is de officiële grensovergang van Vietnam en China. Vanaf hier in het zo’n 2 uur rijden naar Sapa. De rit gaat door een landschap met bergen en rijstterrassen die als gigantische trappen tegen de bergtoppen omhoog lopen. In de bus zitten en om je heen kijken geeft al voldoening.


De stad Sapa wordt ‘het dak van Vietnam’ genoemd, ligt op een hoogte van 1650 meter, en letterlijk vertaald staat Sapa voor ‘stad van de wolken’. Het centrum ligt in een mooie vallei. Als we aankomen zijn er al aardig wat wolken maar na enige tijd beginnen ze weg te trekken.  We besluiten met zijn 5-en dat we de eerste nacht bij een familie in de village in de vallei willen slapen. Door het hotel wordt onze gids geregeld. Maar eerst staat er een lekker ontbijtje voor ons klaar.


Na een ½ uur komt Chi (onze gids) zich bij ons melden. Chi is zo’n 1.40 meter groot en 16 jaar oud. Ze woont sinds een jaar in Sapa, voorheen in de vallei met haar familie, en is nu 1 jaar gids. Achteraf vinden we dat we het erg met haar hebben getroffen. Ze verteld veel over de omgeving en over het leven in de vallei. Sapa heeft veel verschillende etnische groepen, die allemaal hun eigen gewoontes en taal hebben. De bevolking draagt nog steeds traditionele kleurrijke kleding en laat de toeristen kennismaken met hun gewoontes en tradities.


We boffen echt. Het weer wordt al beter en het uitzicht, de rust is hier fantastisch. Via  de Tram Ton Pass lopen we naar het plaatsje La Chau. Onderweg door en langs de rijstvelden worden we door verschillende meisjes en vrouwen aangesproken om kleden, sieraden of andere souvenirs te kopen. Zelf zien ze erg mooi uit in de kledendracht maar soms werden we echt gek van het gebedel. Je kon 5 keer nee verkopen maar ze bleven gewoon enige tijd naast je staan.


Onderweg gestopt voor een lekkere  lunch die was meegenomen door Chi. Omdat Chi zelf in 1 van de dorpen in de vallei heeft gewoond konden we mooi even bij haar familie langs. Ze had een moeder en 3 broers. Ze woonde bij elkaar in de buurt en leefde van het kweken van rijst en groente. Voor de rest doen en hebben deze mensen weinig.


Het volgende dorp was tevens onze slaapplaats voor de nacht. Ta Van. We werden verwelkomt met een kopje thee. Beneden stonden er een aantal bedden en boven lagen er matrassen met dekens op de grond. Het zag er goed uit. Er kwam ook nog een groepje van 3 Australiërs overnachtten. Aan het einde van de middag pootje baden in de snelstromende rivier, genietend van het schitterende uitzicht en de rust. 


Om ½ 7 werden we verwacht voor het  avondeten. Er werd op bamboestokken gekookt die steeds onder de pannen werden geschoven. Het avondmaal was echt verrukkelijk. We hebben lopen smikkelen. Na het avondeten kwam de vrouw des huizes met rijstwijn. Deze mag je niet afslaan dus er werden een aantal rondjes gedronken en geproost.   




27 juli 2005


Na een goede nachtrust werden we wakker door de geluiden van de dieren en de rivier. Vroeg in de morgen werd er in het huis al gestookt en werden de pannenkoeken met banaan en chocolade al voor ons gebakken. 


Met een goede ondergrond vertrokken we dus voor de tweede dag richting  Giang Ta Chai. We genoten weer net zoals gisteren van het mooie weer, de rust en het uitzicht. We liepen weer door de rijstvelden, door het bamboebos over krappe padjes naar de waterval. Na een uurtje pootje baden  bij de rivier en na de lunch werden we door een busje weer terug gebracht naar Sapa. Bij de lunch werden we weer gek van de vrouwelijke bevolking die hun zelf gemaakte spullen wilden verkopen. De mannen hadden geen zin in de lekkere noodle soep, deze hebben we aan de mensen gegeven en de soep werd snel door de vrouwen en de kinderen opgesmikkeld.


In Sapa werden we naar onze hotelkamer gebracht. Na een heerlijke warme douche nog even het dorpje door, langs de kraampjes waar diverse groente, fruit, vlees zoals hond werd aangeboden.




28 juli 2005


Om 9 uur stond Chi alweer klaar voor de laatste wandeling naar het dorpje Cat Cat en de waterval. In Cat Cat wonen de zwarte H’mong. Hun naam doet het misschien al vermoeden:zij dragen voornamelijk zwarte kleding. De verf die ze hiervoor gebruiken geeft erg af, dus hun handen zien er zwart uit.  Deze wandeling was niet zo lang. Wel mooi maar niet zo spannend. We liepen over de weg en een aangelegd pad. Na 2 ½ uur waren we bij het hotel terug. Nu moesten we hier 5 uur doorbrengen voordat we naar het treinstation werden gebracht.


Toch nog een geluk dat we om ½ 7 nog even op de treintickets keken. De trein bleek om 7 uur te gaan en niet om 7 uur 50. Bij de trein aangekomen bleek het niet echt een toeristen trein te zijn. De softbeds waren niet zo super. De andere coupes waren voor de bevolking. Harde houten banken. De dinerwagon was er één uit een wildwest verhaal, volgestouwd met dozen. Wat  tevens ook voor de toilet gold. Het enige toilet was een gat in de bodem die je niet kon doorspoelen. Het was dus gewoon een nachtje niet plassen. Na een broodjes gevecht en het matras van Nathalie gehaald te hebben en op de grond tussenons in gelegd te hebben toch nog onzeker in slaap gevallen. De trein hobbelde heen en weer alsof hij elk moment kon ontsporen. Levens gevaarlijk.




29 juli 2005


Om ½ 5 kwamen we aan in Hanoi. Met de taxi via een omweg naar het hotel. Daar moesten we de hele familie wakker maken die in de hal van het hotel lag te slapen. Om een uur of 9 konden we de kamer in. Na een heerlijke warme douche even een paar uurtjes geslapen. Een wasje gedaan. Koffie gedronken en even naar het internet café.


Na het avondeten naar het water puppet theater. Je krijgt hier een voorstelling te zien waarin poppen een hoofdrol spelen. De waterpoppen worden tot leven gebracht door poppenspelers die onzichtbaar achter een scherm in een vijver staan. De poppen bewegen zich door het water en worden begeleidt door stokken.  De voorstelling erg bekend en is ook wel eens in Europa, o.a. in Italië, Griekenland en Spanje opgedragen.


Na de voorstelling moesten we alle drie rennen naar de poephuis in de hotelkamer.




30 juli 2005


Na het ontbijt richting het Ho Chi Minh’s Mausoleum gelopen. Dit is de laatste rustplaats van Ho Chi Minh. Deze man wilde eigenlijk gecremeerd worden maar voor de mensen die hem eren ligt hij nu tentoongesteld. 3 Maanden van het jaar gaat hij naar Rusland om opnieuw gebalsemd te worden. Totaal hebben we een uur gewacht in de rij voordat we binnen waren wat hooguit 2 minuten duurden. De man zag eruit als een wassen beeld.


Daarna zijn we richting de stad gelopen om souvenirs te kopen. Daarin zijn we wel geslaagd. Vooral Naatje. Die kocht heel Hanoi leeg.


Terug naar het hostel, lekker aan de thee. Verslag af gemaakt, door gemaild en de tassen ingepakt want morgen weer vroeg op voor de rit met de taxi naar het vliegveld. Vanaf morgen dus weer vanuit Thailand.



Wat vinden wij van Vietnam?  


Vietnam is een leuk en mooi land. Het land is goed te doen voor de backpackers. Voldoende vervoer en hostels en restaurants. Het lekkere eten, de mooie Mekong Delta. Dan de afwisselde landschappen. Zandduinen, kale vlaktes en de zee. Richting het noorden wordt de natuur mooier maar helaas de mensen iets minder aardig.


Jammer genoeg hebben ze het geld van de toeristen ontdekt. Vooral in het noorden zien ze de dollars in de hun ogen en worden de toeristen echt uitgebuit. Omdat je weet wat je de afgelopen weken betaald heb. Het is ook jammer dat je echt alert moet zijn. Ze proberen je regelmatig een poot uit te draaien. Blijf dus goed onderhandelen.



Een mooi en leuk land maar Thailand is leuker om te backpacken  en er is daar een leukere sfeer en Indonesië is qua landschap mooier. Maar al met al waren het 4 leuke weken met van alles wat.